Όταν κάποιος ως μωρό «χορτάσει» το συναίσθημα αγάπης από τη μητέρα του, στην ενήλική ζωή του έχει λιγότερο στρες, μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και πιθανότητα να είναι αρκετά κοινωνικός, σύμφωνα με έρευνα αμερικανών επιστημόνων.
Οι ερευνητές, υπό την Τζοάνα Μασέλκο, σε εργασία που παρουσίασαν, βασίστηκαν σε μια παλαιά έρευνά τους, στη δεκαετία του ΄60, που είχε μελετήσει τη συναισθηματική αλληλεπίδραση άνω των 1.000 ζευγών μητέρων-οκτάμηνων νηπίων.
Οι ίδιοι επιστήμονες αναζήτησαν και βρήκαν μετά από 34 χρόνια περισσότερα από τα μισά παιδιά (περίπου 500), που πια είναι ενήλικες, και αξιολόγησαν ποια ήταν η επίδραση που είχε στη ζωή τους η περισσότερη ή λιγότερη μητρική αγάπη της νηπιακής ηλικίας τους.
Μέχρι τώρα, οι ψυχολόγοι πίστευαν ότι οι στενοί δεσμοί αγάπης μητέρας-νηπίου κάνουν τα παιδιά -και αργότερα τους ενήλικες- πιο ανθεκτικούς στις δυσκολίες της μετέπειτα ζωής, όμως οι έρευνές τους είχαν βασιστεί κυρίως σε αναμνήσεις, καλές ή κακές, και συνεπώς ήσαν πιθανώς προκατειλημμένες σε ένα βαθμό.
Αυτή τη φορά όμως, οι επιστήμονες συνέδεσαν την τότε έρευνά τους με μια νέα σύγχρονη έρευνα, αποκτώντας μια πιο αντικειμενική αξιολόγηση για τη σχέση μητέρας-παιδιού.
Το κεντρικό συμπέρασμα ήταν ότι το υψηλό επίπεδο στοργής και τρυφερότητας που είχαν δείξει οι μητέρες στα οκτάμηνά νήπιά τους, σχετίζεται με λιγότερα συμπτώματα στρες στα ενήλικα πια παιδιά τους, μετά από 30 χρόνια.
Η διαπίστωση αυτή ισχύει ανεξάρτητα από το κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο των μητέρων και των παιδιών, αν είναι δηλαδή πλούσια ή φτωχά. Ακόμα και αν μεσολάβησε ενδο-οικογενειακή σύγκρουση στο μεταξύ, η προστατευτική επίδραση της μητρικής αγάπης στην ψυχική κατάσταση του παιδιού (ενήλικα πια) δεν φαίνεται να εξαφανίστηκε.
Από την άλλη όμως, οι ερευνητές παραδέχτηκαν ότι δεν διαπίστωσαν κάποια σχέση ανάμεσα στο χαμηλό επίπεδο στοργής μιας μητέρας και σε αυξημένο κατοπινό στρες του παιδιού τους. Περιέργως, όσοι στερήθηκαν σε σημαντικό βαθμό την μητρική αγάπη, δεν φαίνεται να τα πηγαίνουν χειρότερα σε σχέση με όσους γνώρισαν την μητρική ζεστασιά σε μέσο βαθμό.
Εξάλλου, σύμφωνα με τους ειδικούς, οι μητέρες πρέπει να ξέρουν πότε να σταματούν την έκφραση των συναισθημάτων τους για να μην το παρακάνουν και γίνουν υπερ-προστατευτικές και παρεμβατικές στη ζωή του παιδιού τους.
Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση JournalofEpidemiologyandCommunityHealth
Τετάρτη 25 Αυγούστου 2010
Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010
Το χρώμα της κατάθλιψης
Τελικά, η έκφραση «τα βλέπει όλα μαύρα» δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Μία νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι η κατάθλιψη μάς κάνει να βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας σε αποχρώσεις του... γκρι, διότι ελαττώνει σημαντικά την ικανότητά μας να διακρίνουμε τη σκιαγραφική αντίθεση μεταξύ άσπρου και μαύρου, επιδρώντας απευθείας στους αμφιβληστροειδείς χιτώνες των ματιών.
Τη μελέτη πραγματοποίησαν γερμανοί επιστήμονες, οι οποίοι παρομοιάζουν την επίδραση της κατάθλιψης στην όραση με το να μειώνει κάποιος το κοντράστ στην τηλεόραση του σπιτιού του. Το εύρημά τους μπορεί να εξηγεί γιατί μεγάλοι ζωγράφοι, όπως ο Μονέ, ο Βαν Γκογκ και ο Πόλοκ χρησιμοποίησαν με επιμονή αποχρώσεις του γκρι στα έργα τους την περίοδο που έπασχαν από κατάθλιψη. Μπορεί επίσης να εξηγεί γιατί πολλοί πάσχοντες δυσκολεύονται να την ξεπεράσουν: είναι όντως δύσκολο να νιώσεις καλύτερα, όταν ο κόσμος γύρω σου μοιάζει μουντός.
Οι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ που πραγματοποίησαν τη νέα μελέτη είχαν διαπιστώσει σε προγενέστερη εργασία τους ότι οι πάσχοντες από κατάθλιψη δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν τη σκιαγραφική αντίθεση άσπρου - μαύρου. Ετσι, θέλησαν να εξακριβώσουν το γιατί. Για να το μάθουν μέτρησαν τις ηλεκτρικές αντιδράσεις στους αμφιβληστροειδείς χιτώνες των ματιών 40 εθελοντών με κατάθλιψη και 40 υγιών.
Ο αμφιβληστροειδής βρίσκεται στο πίσω μέρος του ματιού και περιέχει τα φωτοευαίσθητα κύτταρα (λέγονται ραβδία και κωνία) που μετατρέπουν τα εισερχόμενα μηνύματα φωτός σε ηλεκτρικούς παλμούς, οι οποίοι προωθούνται στο οπτικό νεύρο και από εκεί φτάνουν στο κέντρο της όρασης στον εγκέφαλο.
Τοποθετώντας ηλεκτρόδια στην επιφάνεια των ματιών και στο δέρμα γύρω από τα μάτια, οι ερευνητές του Φράιμπουργκ _ με επικεφαλής τον δρα Λούντγκερ Τέμπαρτζ φαν Ελστ _ κατόρθωσαν να καταγράψουν την ηλεκτρική δραστηριότητα των αμφιβληστροειδικών κυττάρων, κατά την αντίδραση σε ένα φως που αναβόσβηνε.
Οι καταθλιπτικοί εθελοντές είχαν σημαντικά χαμηλότερη αντίδραση απ' ό,τι οι εθελοντές δίχως κατάθλιψη _ και δεν είχε καμία σημασία εάν οι ασθενείς έπαιρναν αντικαταθλιπτικά φάρμακα ή όχι. Επιπλέον, όσο πιο σοβαρή ήταν η κατάθλιψη των εθελοντών τόσο χαμηλότερη ήταν η αμφιβληστροειδική αντίδραση. Η συσχέτιση αυτή ήταν τόσο ισχυρή, ώστε όταν οι επιστήμονες αποφάσισαν να αξιολογήσουν την κατάσταση των εθελοντών μόνο με βάση τις οπτικές μετρήσεις, μπόρεσαν με επιτυχία να ξεχωρίσουν όσους είχαν κατάθλιψη από τους υγιείς _ και αυτό τους κάνει να εκτιμούν ότι η μέθοδός τους θα μπορούσε να αποτελέσει στο μέλλον πολύτιμο εργαλείο για τη διάγνωση και την αξιολόγηση της κατάθλιψης.
Η νέα μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Biological Psychiatry» και όπως σχολιάζει ο εκδότης της δρ Τζον Κρίσταλ, «τα νέα ευρήματα υπογραμμίζουν τον τρόπο με τον οποίο αλλοιώνει η κατάθλιψη την αντίληψη που έχουμε για τον κόσμο. Ο ποιητής Γουίλιαμ Κάουπερ είχε πει ότι “η ποικιλία είναι το αλάτι της ζωής”, αλλά όταν έχει κανείς κατάθλιψη, έχει μειωμένη ικανότητα να αντιληφθεί τις σκιαγραφικές αντιθέσεις όσων βλέπει. Και η απώλεια αυτή φαίνεται ότι κάνει τον κόσμο έναν λιγότερο ευχάριστο τόπο».
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), οι πάσχοντες από κατάθλιψη υπερβαίνουν τα 121 εκατομμύρια παγκοσμίως και ποσοστό 8-10% από αυτούς φτάνουν εξαιτίας της στην απόπειρα αυτοκτονίας. Η κατάθλιψη αποτελεί σήμερα την τέταρτη συχνότερη ασθένεια στον κόσμο, αλλά ο ΠΟΥ εκτιμά πως έως το 2020 θα είναι η δεύτερη _ και για τα δύο φύλα, για όλες τις ηλικίες.
Στη χώρα μας υπολογίζεται πως πάσχει από αυτήν το 8% του πληθυσμού κατά μέσον όρο. Το ποσοστό αυτό εκτιμάται πως αυξάνεται σε 15% για τις ηλικίες άνω των 65 ετών, ενώ κυμαίνεται από 2% έως 4% στα παιδιά και από 4% έως 8% στους εφήβους. Διαφοροποίηση παρατηρείται και στις Ελληνίδες που αποκτούν παιδιά, όπου υπολογίζεται πως το 10% έως 15% παρουσιάζουν την επονομαζόμενη επιλόχειο κατάθλιψη.
πηγή: Τα Νέα on line
Τη μελέτη πραγματοποίησαν γερμανοί επιστήμονες, οι οποίοι παρομοιάζουν την επίδραση της κατάθλιψης στην όραση με το να μειώνει κάποιος το κοντράστ στην τηλεόραση του σπιτιού του. Το εύρημά τους μπορεί να εξηγεί γιατί μεγάλοι ζωγράφοι, όπως ο Μονέ, ο Βαν Γκογκ και ο Πόλοκ χρησιμοποίησαν με επιμονή αποχρώσεις του γκρι στα έργα τους την περίοδο που έπασχαν από κατάθλιψη. Μπορεί επίσης να εξηγεί γιατί πολλοί πάσχοντες δυσκολεύονται να την ξεπεράσουν: είναι όντως δύσκολο να νιώσεις καλύτερα, όταν ο κόσμος γύρω σου μοιάζει μουντός.
Οι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ που πραγματοποίησαν τη νέα μελέτη είχαν διαπιστώσει σε προγενέστερη εργασία τους ότι οι πάσχοντες από κατάθλιψη δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν τη σκιαγραφική αντίθεση άσπρου - μαύρου. Ετσι, θέλησαν να εξακριβώσουν το γιατί. Για να το μάθουν μέτρησαν τις ηλεκτρικές αντιδράσεις στους αμφιβληστροειδείς χιτώνες των ματιών 40 εθελοντών με κατάθλιψη και 40 υγιών.
Ο αμφιβληστροειδής βρίσκεται στο πίσω μέρος του ματιού και περιέχει τα φωτοευαίσθητα κύτταρα (λέγονται ραβδία και κωνία) που μετατρέπουν τα εισερχόμενα μηνύματα φωτός σε ηλεκτρικούς παλμούς, οι οποίοι προωθούνται στο οπτικό νεύρο και από εκεί φτάνουν στο κέντρο της όρασης στον εγκέφαλο.
Τοποθετώντας ηλεκτρόδια στην επιφάνεια των ματιών και στο δέρμα γύρω από τα μάτια, οι ερευνητές του Φράιμπουργκ _ με επικεφαλής τον δρα Λούντγκερ Τέμπαρτζ φαν Ελστ _ κατόρθωσαν να καταγράψουν την ηλεκτρική δραστηριότητα των αμφιβληστροειδικών κυττάρων, κατά την αντίδραση σε ένα φως που αναβόσβηνε.
Οι καταθλιπτικοί εθελοντές είχαν σημαντικά χαμηλότερη αντίδραση απ' ό,τι οι εθελοντές δίχως κατάθλιψη _ και δεν είχε καμία σημασία εάν οι ασθενείς έπαιρναν αντικαταθλιπτικά φάρμακα ή όχι. Επιπλέον, όσο πιο σοβαρή ήταν η κατάθλιψη των εθελοντών τόσο χαμηλότερη ήταν η αμφιβληστροειδική αντίδραση. Η συσχέτιση αυτή ήταν τόσο ισχυρή, ώστε όταν οι επιστήμονες αποφάσισαν να αξιολογήσουν την κατάσταση των εθελοντών μόνο με βάση τις οπτικές μετρήσεις, μπόρεσαν με επιτυχία να ξεχωρίσουν όσους είχαν κατάθλιψη από τους υγιείς _ και αυτό τους κάνει να εκτιμούν ότι η μέθοδός τους θα μπορούσε να αποτελέσει στο μέλλον πολύτιμο εργαλείο για τη διάγνωση και την αξιολόγηση της κατάθλιψης.
Η νέα μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Biological Psychiatry» και όπως σχολιάζει ο εκδότης της δρ Τζον Κρίσταλ, «τα νέα ευρήματα υπογραμμίζουν τον τρόπο με τον οποίο αλλοιώνει η κατάθλιψη την αντίληψη που έχουμε για τον κόσμο. Ο ποιητής Γουίλιαμ Κάουπερ είχε πει ότι “η ποικιλία είναι το αλάτι της ζωής”, αλλά όταν έχει κανείς κατάθλιψη, έχει μειωμένη ικανότητα να αντιληφθεί τις σκιαγραφικές αντιθέσεις όσων βλέπει. Και η απώλεια αυτή φαίνεται ότι κάνει τον κόσμο έναν λιγότερο ευχάριστο τόπο».
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), οι πάσχοντες από κατάθλιψη υπερβαίνουν τα 121 εκατομμύρια παγκοσμίως και ποσοστό 8-10% από αυτούς φτάνουν εξαιτίας της στην απόπειρα αυτοκτονίας. Η κατάθλιψη αποτελεί σήμερα την τέταρτη συχνότερη ασθένεια στον κόσμο, αλλά ο ΠΟΥ εκτιμά πως έως το 2020 θα είναι η δεύτερη _ και για τα δύο φύλα, για όλες τις ηλικίες.
Στη χώρα μας υπολογίζεται πως πάσχει από αυτήν το 8% του πληθυσμού κατά μέσον όρο. Το ποσοστό αυτό εκτιμάται πως αυξάνεται σε 15% για τις ηλικίες άνω των 65 ετών, ενώ κυμαίνεται από 2% έως 4% στα παιδιά και από 4% έως 8% στους εφήβους. Διαφοροποίηση παρατηρείται και στις Ελληνίδες που αποκτούν παιδιά, όπου υπολογίζεται πως το 10% έως 15% παρουσιάζουν την επονομαζόμενη επιλόχειο κατάθλιψη.
πηγή: Τα Νέα on line
Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010
Το γραφείο
Εδώ, (Ομήρου 60, Ν. Σμύρνη) παρέχονται υπηρεσίες Συμβουλευτικής και Ψυχοθεραπείας σε άτομα (παιδιά, εφήβους και ενήλικες), ζευγάρια και οικογένειες σε ατομικές και ομαδικές συνεδρίες. Επίσης, διοργανώνονται σεμινάρια ψυχοεκπαίδευσης και αυτογνωσίας, καθώς και βραχύχρονες ομάδες συμβουλευτικής με συγκεκριμένη θεματική. Κύριο μέλημά μου είναι στο χώρο αυτό να υπάρχουν οι συνθήκες που θα προσφέρουν ένα προστατευμένο περιβάλλον, όπου θα τηρείται το απόρρητο και κάθε κανόνας δεοντολογίας, ώστε να ιδρυθεί μια υγιής και θεραπευτική σχέση.
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6934 682588
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6934 682588
Ποιός, πότε, πως;
- Ποιος (αναζητάει βοήθεια)
Ο άνθρωπος που απευθύνεται σε κάποιον ειδικό για βοήθεια προφανώς βιώνει κάποια δυσκολία και συνειδητοποιεί την αδυναμία του να τη διαχειριστεί μόνος του. Παρόλα αυτά, έχει το σθένος να επικοινωνήσει μ’ έναν ειδικό και να του εμπιστευτεί τόσο τη δυσκολία που βιώνει, όσο και την αδυναμία του να τη διαχειριστεί μόνος του. Ο θεραπευόμενος δεν μένει ασθενής, αντιθέτως παίρνει ενεργητικό και υπεύθυνο ρόλο απέναντι σ’ ό,τι τον απασχολεί κι έτσι κάνει το πρώτο βήμα προς την θεραπεία του. Η ψυχοθεραπεία δεν είναι για όλους γιατί πολύ απλά κάποιοι δεν την χρειάζονται και γιατί από τους υπόλοιπους που την έχουν ανάγκη, ένα ποσοστό μόνο αναλαμβάνει την ευθύνη να την αναζητήσει.
- Πότε (απευθύνεται κάποιος σε ειδικό ψυχικής υγείας)
Συνήθως κάποιος απευθύνεται σε ειδικό όταν
- βιώνει μια κρίση (σε προσωπικό, οικογενειακό, επαγγελματικό, φιλικό, κοινωνικό επίπεδο),
- δυσκολεύεται να αντεπεξέλθει επαρκώς σε θέματα της καθημερινότητάς του,
- διαχειρίζεται μεν με λειτουργικό τρόπο την καθημερινότητά του και τις κρίσεις που μπορεί να προκύψουν, αλλά κάτι απροσδιόριστο δεν του πάει καλά, παρόλη την προσπάθεια.
- έχει ξεκάθαρο στόχο την αυτογνωσία και προσωπική εξέλιξη.
- Επίσης, η ψυχοθεραπεία μπορεί να συμβάλλει στην θεραπεία κάποιου που υποστηρίζεται ιατροφαρμακευτικά.
- Πως;
Προδημοσίευση: "Το χάρισμα της Βέρθας", Φωτεινή Τσαλίκογλου (Καστανιώτης)
25/06/2010 http://www.protagon.gr/
Το νέο βιβλίο της Φωτεινής Τσαλίκογλου "Το χάρισμα της Βέρθας", κυκλοφορεί τη Δευτέρα 28/6/2010, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Η Βέρθα ζει και μεγαλώνει σε μια ανήσυχη πόλη. Μια πόλη που φοβάται τον εαυτό της και ονειρεύεται μια άλλη ζωή για τους προγόνους και τα παιδιά της. Ο αιφνίδιος θάνατος του μικρού της αδελφού τινάζει στον αέρα όλες τις ισορροπίες. Όμως ο θάνατος αυτός λειτουργεί ως καταλύτης. Με αφετηρία την απώλεια η νεαρή ηρωίδα μεταμορφώνεται. Γίνεται θεραπεύτρια του πόνου της μητέρας της, εξοικειώνεται με την τερατώδη πλευρά του ανθρώπινου και παραδίδεται σε έναν παράξενο έρωτα. Το κορίτσι αυτό έχει ένα μαγικό χάρισμα: μαντεύει αυτό που θα γίνει στο μέλλον και συγκρατεί στη μνήμη του πράγματα από καιρό ξεχασμένα.
Η κυρία Μιράζ, η δασκάλα ζωγραφικής στο σχολείο, φέρνει τη Bέρθα σε επαφή με ένα ισχυρό αντίδοτο: την τέχνη και τις παράξενες ζωές των ζωγράφων. Ο Μπαλτίς, ο Κάσπαρ Φρίντριχ, ο Μαγκρίτ, ο Καραβάτζιο, η Αλοΐζ, ο Ντάργκερ έρχονται να μεταμορφώσουν τη ζωή και την πόλη της.
Προδημοσίευση: Ο ερωτευμένος πατέρας
Τον είδα σκυμμένο πάνω στο τηλέφωνο. Μιλούσε ψιθυριστά. Απόγευμα και κόντευε να βραδιάσει.
-Μου έλειψες. Τόσο πολύ. Αργεί να περάσει η ώρα. Μέχρι αύριο. Στο ίδιο μέρος. Στις πέντε. Ναι, Όλα καλά; Πες μου πως όλα καλά.
Μετά σκύβει κι άλλο. Η φωνή του μόλις που ακούγεται «αύριο…μην αργήσεις στις πέντε ακριβώς, δεν μπορώ να περιμένω»
Κλείνει το ακουστικό. Η Βέρθα βιάζεται να απομακρυνθεί. Τρέχει στο δωμάτιο της. Ξαπλώνει στο κρεβάτι και σκεπάζεται με την κίτρινη ζακέτα. Η Μαλίνα κουλουριάζεται στα πόδια της. Ο πατέρας της έχει φιλενάδα. Θα την δει σε λίγες ώρες. Δεν αντέχει να περιμένει. Πως ακριβώς είναι να μην αντέχεις μέχρις ότου δεις αυτόν που επιθυμείς; Ο πατέρας της έχει ερωμένη. Δεν του κρατά κακία. Ζει με μια νεκρή. Κάπως πρέπει να φροντίσει τις επιθυμίες του. Δεν του ρίχνει άδικο. Είναι ακόμα νέος. Κι είναι ακόμα όμορφος ο πατέρας της. Ποια να είναι; Πόσο ερωτευμένος να είναι μαζί της; Πόσο καιρό; Από πότε; Από τότε; Θα μπορούσε να ήταν και από πριν. Πριν από το γεγονός. Γιατί όχι; Οι άνθρωποι γοητεύονται από την απιστία. Θα μπορούσε να ήταν μια παλιά ερωμένη, ένας έρωτας που είχε από παλιά, και τον συντηρεί όπως συντηρείς ένα παλιό εικόνισμα για να σε προστατεύει από κάθε κακό. Ακόμα κι αν ήταν από παλιά, από παιδί, ακόμα κι αν ήταν η κρυφή του παιδική αγάπη, δεν είναι να απορείς.
Να μπει στο δωμάτιο της να της το φωνάξει κατάμουτρα, «ανασηκώσου, βγες από την ακινησία, κάνε κάτι, ο άνδρας σου σε απατά, κάνε κάτι, εσύ μόνον φταις, εσύ και η θλίψη σου. Είσαι εδώ και σαπίζεις κι εκείνος σχεδιάζει τρόπους απόδρασης και ζωής. Αύριο θα είναι μαζί της, σε λίγες ώρες θα χορταίνει από αυτά που δεν έχεις να του δώσεις.» Βυθίζεται σε έναν ύπνο δίχως όνειρα. Ξυπνά και νοιώθει μια άγνωστη για κείνον τρυφερότητα. Θέλει να τον δει να αγκαλιάζει μια άλλη γυναίκα. Να δει το σώμα του να ριγεί. Να τον δει έξω από αυτό το σπίτι της σιωπής και της σκόνης και της υγρασία, το σπίτι της Ευανθίας και της βουβής θλίψης. Να τον δει στον έρωτα. Όχι δεν τον αδικεί. Η ζωή έχει τα δίκια της.
Aγαπητή μητέρα
Θα διαβάσεις ποτέ αυτό το γράμμα; Ποιος θα μας πει αυτό που θα γίνει; Ο μπαμπάς έχει ερωμένη. Έτσι νόμιζα στην αρχή. Πάντα στην αρχή νομίζεις κάτι άλλο από αυτό που εν τέλει συμβαίνει. Γράφω. Για να πλησιάσω αυτό το άλλο που εν τέλει συμβαίνει. Ένας άνδρας που κοιμάται στον καναπέ κι αφήνει ανέγγιχτο το κρεβάτι και το σώμα της γυναίκας του δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε σύζυγος. Ίσως να μην είναι και αυτό που εννοούμε όταν λέμε «πατέρας». Όμως αυτό που συμβαίνει δεν είναι χωρίς λόγο και αφορμή. Όταν κατάλαβα πως έχει ερωμένη δεν ένοιωσα έκπληξη, είπα- «είναι η δική του απάντηση στο θάνατο». Ίσως και να χάρηκα γι’αυτόν μαμά. Η ζωή έχει τα δίκια της.
Φρόντισα να τον ακολουθήσω. Ποια ήταν; Πως είναι να είσαι ερωμένη ενός άνδρα που πενθεί; Η επιθυμία να μάθω με κυρίευσε. Έκανα τον ντέτεκτιβ και τον παρακολούθησα. Έχω τρεις μέρες να πάω σχολείο μαμά. Κατάφερα να μάθω. Δεν ήταν δύσκολο. Δεν πήρε προφυλάξεις. Είχε την αθωότητα μικρού παιδιού στην απιστία του. Δεν έσβησε τον αριθμό τηλεφώνου, δεν χαμήλωσε τη φωνή του όταν πλησίαζα, δεν κοίταξε πίσω του όταν πήγαινε στο ραντεβού. Ένας μόνος άνθρωπος ήτανε. Δεν λογάριαζε ότι κάποιος θα ενδιαφερθεί για τις κινήσεις του.
Όταν είδα δεν πίστεψα τα μάτια μου. Κάποιο λάθος, κάνετε θέλησα να φωνάξω.
Σε ποιόν όμως. Ήμουν μόνη μου και λίγα μέτρα πιο πέρα τον περίμενε εκείνος. Η ερωμένη ήταν ένας άνδρας. Έβλεπα μόνο την πλάτη του. Το πουκάμισο, το παντελόνι του. Ξέρω πως δεν ξαφνιάζεσαι με τίποτα και πως αυτό είναι κομμάτι της αρρώστιας σου. Δεν υπάρχει έκπληξη. Όμως εγώ έμεινα άφωνη. Ο πατέρας μου, μια αδελφή. Πέρασε το χέρι του στον ώμο του άνδρα, κι όταν εκείνος γύρισε το κεφάλι του είδα πως ήταν ένα νεαρό αγόρι. Δεν θα ήταν πάνω από 13 χρονών.
Ο πατέρας μου σε κρυφό ραντεβού με ένα αγόρι! Τι είναι πιο φρικτό; Αυτό που είδα ή το γεγονός ότι παραμένεις απαθής; Ότι δεν ταράζεσαι; Τίποτα λοιπόν δεν είναι ικανό να σε ανησυχήσει. Ο άνδρας σου με ένα νεαρό αγόρι, Όταν το είδα, μια τρύπα άνοιξε μέσα στο κεφάλι μου κι είπα μέσα εκεί να χωθώ και να χαθώ. Να γίνω αυτή η τρύπα.
Μέσα στο κεφάλι μου ένα δένδρο, ένας καθρέφτης, ένα μαχαίρι. Βλέπω την εικόνα μου. Δεν υπάρχουν ιδέες. Εικόνες μόνο, απτές χειροπιαστές εικόνες. Απομακρύνονται. Τους ακολουθώ. Είμαι ένα δένδρο, ένας καθρέφτης, ένα μαχαίρι που τους ακολουθεί.
Το αγόρι δεν μου είναι άγνωστο. Κάτι αμυδρά μου θυμίζει. Μπαίνουν σε μια καφετέρια. Στέκομαι απ’ έξω. Είναι η τζαμαρία θολή όμως τους βλέπω. Σηκώνομαι στις μύτες των ποδιών, διώχνω το φως, κολλάω το πρόσωπο μου στο τζάμι. Βλέπω. Το αγόρι ανοίγει τη σάκα του βγάζει ένα βιβλίο. Αφήνει το βιβλίο πάνω στο μάρμαρο του τραπεζιού. Ανασηκώνομαι κι άλλο, Βάζω τα χέρια μου να φύγουν οι σκιές στο θολό τζάμι. Διακρίνω τον τίτλο του βιβλίου. Διαβάζω «Στοιχεία φυσικής» Καίσαρας Αλεξόπουλος. Πρώτη λυκείου. Ο πατέρας φέρνει λίγο πιο κοντά την καρέκλα του στο τραπέζι. Το αγόρι ανοίγει το βιβλίο. Διαβάζει. Το γκαρσόνι δίχως να τους ρωτήσει φέρνει καφέ και τσάι. Ο καφές είναι τούρκικος, το τσάι έχει άρωμα βανίλιας. Το αγόρι πίνει αργά το τσάι κι αφοσιώνεται στο διάβασμα. Ο πατέρας καπνίζει. Μοιάζει κάτι παραπάνω από όλος εκεί, γι’ αυτή την ανάγνωση, γι’ αυτή τη σκηνή. Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Μισή, μια ώρα, δυο ώρες, Μένω εκεί. Τα χέρια μου μουδιάζουν, τα μάτια μου πονάνε, τα πόδια μου λυγίζουν. Θέλω να ξαποστάσω. Αν καθίσω στο πεζούλι θα τους χάσω από τα μάτια μου. Αν τους χάσω από τα μάτια μου πως θα ξέρω ότι η σκηνή είναι αληθινή; Αντέχω ακόμα. Κάποια στιγμή το αγόρι κλείνει το βιβλίο. Κοιτάζει το ρολόι του. Χαμογελά στον πατέρα. Διαβάζω στα χείλη του, τη λέξη «διάβασα κύριε» ο πατέρας βγάζει από την τσέπη το πορτοφόλι του. Το ανοίγει. Δίνει στο αγόρι ένα χαρτονόμισμα. Το αγόρι λέει «ευχαριστω». Σηκώνεται. Φεύγει. Έφυγε. Περνάει από δίπλα μου δίχως να με προσέξει. Κάτι μου θυμίζει αυτό το αγόρι. Ο πατέρας μένει λίγο ακόμα. Φωνάζει τον σερβιτόρο. Πληρώνει τον καφέ και το τσάι.
Σηκώνεται. Δεν φεύγω. Θέλω να με δει. Με βλέπει. Αναταράζεται. Το μόνο που δεν περίμενε. Εμένα. Εκεί, Το ξάφνιασμα είναι για τους ζωντανούς μαμά.
-Εσύ εδώ;
Κανείς μας δεν μιλά για ώρα μένουμε έτσι ο ένας απέναντι στον άλλον. Βουβοί. Άφωνοι. Ποιος από τους δυο μας είναι πιο τρομαγμένος; Ποιος νοιώθει τη μεγαλύτερη ντροπή; Δεν ξέρω. Με παίρνει στην αγκαλιά του.
-Αναγνώρισες αυτό το αγόρι;
Είναι ο Ανδρέας Ακάδημος ο αδελφός της Αλισον. Θυμάσαι την Αλισον; Θυμάσαι τα γενέθλια; Που να θυμάσαι. Πάνε δώδεκα χρόνια. Αν ζούσε ο Ιωακείμ θα ήσαν τώρα συμμαθητές. Θα διάβαζαν μαζί Φυσική. Ο Ανδρέας θα γίνει φυσικός. Θα σπουδάσει έξω. Σε δύο χρόνια θα τελειώσει το σχολείο. Τον βλέπω μια φορά την εβδομάδα εδώ. Τον πληρώνω. Του δίνω χρήματα για να είμαι κοντά του και να τον βλέπω να διαβάζει.
Σταμάτησε να μιλά. Με κοίταξε…
-Τώρα γνωρίζεις τι κάνουν οι άνθρωποι με τη θλίψη τους. είπε. Κι αναλύθηκε σε λυγμούς
Ήταν επτά η ώρα. Είχε αρχίσει να πέφτει το σκοτάδι.
«Είμαι κουρασμένη» του είπα
«Θέλω να γυρίσω σπίτι»
Γυρίσαμε μαζί. Αμίλητοι. Κοιμάσαι. Κοιμάσαι από νωρίς πια. Αύριο είναι Παρασκευή. Μετά από τρεις μέρες απουσίας θα πάω σχολείο. Από την ίδια πάντα διαδρομή.
Το όνειρο της μητέρας
-Ονειρεύτηκα
-Τι όνειρο είδες;
-Πως ήμουν εγώ
-Μετά;
-Koίταξα στον καθρέφτη
-Τι είδες;
-Δεν υπήρχε τίποτα να δω
Το νέο βιβλίο της Φωτεινής Τσαλίκογλου "Το χάρισμα της Βέρθας", κυκλοφορεί τη Δευτέρα 28/6/2010, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Η Βέρθα ζει και μεγαλώνει σε μια ανήσυχη πόλη. Μια πόλη που φοβάται τον εαυτό της και ονειρεύεται μια άλλη ζωή για τους προγόνους και τα παιδιά της. Ο αιφνίδιος θάνατος του μικρού της αδελφού τινάζει στον αέρα όλες τις ισορροπίες. Όμως ο θάνατος αυτός λειτουργεί ως καταλύτης. Με αφετηρία την απώλεια η νεαρή ηρωίδα μεταμορφώνεται. Γίνεται θεραπεύτρια του πόνου της μητέρας της, εξοικειώνεται με την τερατώδη πλευρά του ανθρώπινου και παραδίδεται σε έναν παράξενο έρωτα. Το κορίτσι αυτό έχει ένα μαγικό χάρισμα: μαντεύει αυτό που θα γίνει στο μέλλον και συγκρατεί στη μνήμη του πράγματα από καιρό ξεχασμένα.
Η κυρία Μιράζ, η δασκάλα ζωγραφικής στο σχολείο, φέρνει τη Bέρθα σε επαφή με ένα ισχυρό αντίδοτο: την τέχνη και τις παράξενες ζωές των ζωγράφων. Ο Μπαλτίς, ο Κάσπαρ Φρίντριχ, ο Μαγκρίτ, ο Καραβάτζιο, η Αλοΐζ, ο Ντάργκερ έρχονται να μεταμορφώσουν τη ζωή και την πόλη της.
Προδημοσίευση: Ο ερωτευμένος πατέρας
Τον είδα σκυμμένο πάνω στο τηλέφωνο. Μιλούσε ψιθυριστά. Απόγευμα και κόντευε να βραδιάσει.
-Μου έλειψες. Τόσο πολύ. Αργεί να περάσει η ώρα. Μέχρι αύριο. Στο ίδιο μέρος. Στις πέντε. Ναι, Όλα καλά; Πες μου πως όλα καλά.
Μετά σκύβει κι άλλο. Η φωνή του μόλις που ακούγεται «αύριο…μην αργήσεις στις πέντε ακριβώς, δεν μπορώ να περιμένω»
Κλείνει το ακουστικό. Η Βέρθα βιάζεται να απομακρυνθεί. Τρέχει στο δωμάτιο της. Ξαπλώνει στο κρεβάτι και σκεπάζεται με την κίτρινη ζακέτα. Η Μαλίνα κουλουριάζεται στα πόδια της. Ο πατέρας της έχει φιλενάδα. Θα την δει σε λίγες ώρες. Δεν αντέχει να περιμένει. Πως ακριβώς είναι να μην αντέχεις μέχρις ότου δεις αυτόν που επιθυμείς; Ο πατέρας της έχει ερωμένη. Δεν του κρατά κακία. Ζει με μια νεκρή. Κάπως πρέπει να φροντίσει τις επιθυμίες του. Δεν του ρίχνει άδικο. Είναι ακόμα νέος. Κι είναι ακόμα όμορφος ο πατέρας της. Ποια να είναι; Πόσο ερωτευμένος να είναι μαζί της; Πόσο καιρό; Από πότε; Από τότε; Θα μπορούσε να ήταν και από πριν. Πριν από το γεγονός. Γιατί όχι; Οι άνθρωποι γοητεύονται από την απιστία. Θα μπορούσε να ήταν μια παλιά ερωμένη, ένας έρωτας που είχε από παλιά, και τον συντηρεί όπως συντηρείς ένα παλιό εικόνισμα για να σε προστατεύει από κάθε κακό. Ακόμα κι αν ήταν από παλιά, από παιδί, ακόμα κι αν ήταν η κρυφή του παιδική αγάπη, δεν είναι να απορείς.
Να μπει στο δωμάτιο της να της το φωνάξει κατάμουτρα, «ανασηκώσου, βγες από την ακινησία, κάνε κάτι, ο άνδρας σου σε απατά, κάνε κάτι, εσύ μόνον φταις, εσύ και η θλίψη σου. Είσαι εδώ και σαπίζεις κι εκείνος σχεδιάζει τρόπους απόδρασης και ζωής. Αύριο θα είναι μαζί της, σε λίγες ώρες θα χορταίνει από αυτά που δεν έχεις να του δώσεις.» Βυθίζεται σε έναν ύπνο δίχως όνειρα. Ξυπνά και νοιώθει μια άγνωστη για κείνον τρυφερότητα. Θέλει να τον δει να αγκαλιάζει μια άλλη γυναίκα. Να δει το σώμα του να ριγεί. Να τον δει έξω από αυτό το σπίτι της σιωπής και της σκόνης και της υγρασία, το σπίτι της Ευανθίας και της βουβής θλίψης. Να τον δει στον έρωτα. Όχι δεν τον αδικεί. Η ζωή έχει τα δίκια της.
Aγαπητή μητέρα
Θα διαβάσεις ποτέ αυτό το γράμμα; Ποιος θα μας πει αυτό που θα γίνει; Ο μπαμπάς έχει ερωμένη. Έτσι νόμιζα στην αρχή. Πάντα στην αρχή νομίζεις κάτι άλλο από αυτό που εν τέλει συμβαίνει. Γράφω. Για να πλησιάσω αυτό το άλλο που εν τέλει συμβαίνει. Ένας άνδρας που κοιμάται στον καναπέ κι αφήνει ανέγγιχτο το κρεβάτι και το σώμα της γυναίκας του δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε σύζυγος. Ίσως να μην είναι και αυτό που εννοούμε όταν λέμε «πατέρας». Όμως αυτό που συμβαίνει δεν είναι χωρίς λόγο και αφορμή. Όταν κατάλαβα πως έχει ερωμένη δεν ένοιωσα έκπληξη, είπα- «είναι η δική του απάντηση στο θάνατο». Ίσως και να χάρηκα γι’αυτόν μαμά. Η ζωή έχει τα δίκια της.
Φρόντισα να τον ακολουθήσω. Ποια ήταν; Πως είναι να είσαι ερωμένη ενός άνδρα που πενθεί; Η επιθυμία να μάθω με κυρίευσε. Έκανα τον ντέτεκτιβ και τον παρακολούθησα. Έχω τρεις μέρες να πάω σχολείο μαμά. Κατάφερα να μάθω. Δεν ήταν δύσκολο. Δεν πήρε προφυλάξεις. Είχε την αθωότητα μικρού παιδιού στην απιστία του. Δεν έσβησε τον αριθμό τηλεφώνου, δεν χαμήλωσε τη φωνή του όταν πλησίαζα, δεν κοίταξε πίσω του όταν πήγαινε στο ραντεβού. Ένας μόνος άνθρωπος ήτανε. Δεν λογάριαζε ότι κάποιος θα ενδιαφερθεί για τις κινήσεις του.
Όταν είδα δεν πίστεψα τα μάτια μου. Κάποιο λάθος, κάνετε θέλησα να φωνάξω.
Σε ποιόν όμως. Ήμουν μόνη μου και λίγα μέτρα πιο πέρα τον περίμενε εκείνος. Η ερωμένη ήταν ένας άνδρας. Έβλεπα μόνο την πλάτη του. Το πουκάμισο, το παντελόνι του. Ξέρω πως δεν ξαφνιάζεσαι με τίποτα και πως αυτό είναι κομμάτι της αρρώστιας σου. Δεν υπάρχει έκπληξη. Όμως εγώ έμεινα άφωνη. Ο πατέρας μου, μια αδελφή. Πέρασε το χέρι του στον ώμο του άνδρα, κι όταν εκείνος γύρισε το κεφάλι του είδα πως ήταν ένα νεαρό αγόρι. Δεν θα ήταν πάνω από 13 χρονών.
Ο πατέρας μου σε κρυφό ραντεβού με ένα αγόρι! Τι είναι πιο φρικτό; Αυτό που είδα ή το γεγονός ότι παραμένεις απαθής; Ότι δεν ταράζεσαι; Τίποτα λοιπόν δεν είναι ικανό να σε ανησυχήσει. Ο άνδρας σου με ένα νεαρό αγόρι, Όταν το είδα, μια τρύπα άνοιξε μέσα στο κεφάλι μου κι είπα μέσα εκεί να χωθώ και να χαθώ. Να γίνω αυτή η τρύπα.
Μέσα στο κεφάλι μου ένα δένδρο, ένας καθρέφτης, ένα μαχαίρι. Βλέπω την εικόνα μου. Δεν υπάρχουν ιδέες. Εικόνες μόνο, απτές χειροπιαστές εικόνες. Απομακρύνονται. Τους ακολουθώ. Είμαι ένα δένδρο, ένας καθρέφτης, ένα μαχαίρι που τους ακολουθεί.
Το αγόρι δεν μου είναι άγνωστο. Κάτι αμυδρά μου θυμίζει. Μπαίνουν σε μια καφετέρια. Στέκομαι απ’ έξω. Είναι η τζαμαρία θολή όμως τους βλέπω. Σηκώνομαι στις μύτες των ποδιών, διώχνω το φως, κολλάω το πρόσωπο μου στο τζάμι. Βλέπω. Το αγόρι ανοίγει τη σάκα του βγάζει ένα βιβλίο. Αφήνει το βιβλίο πάνω στο μάρμαρο του τραπεζιού. Ανασηκώνομαι κι άλλο, Βάζω τα χέρια μου να φύγουν οι σκιές στο θολό τζάμι. Διακρίνω τον τίτλο του βιβλίου. Διαβάζω «Στοιχεία φυσικής» Καίσαρας Αλεξόπουλος. Πρώτη λυκείου. Ο πατέρας φέρνει λίγο πιο κοντά την καρέκλα του στο τραπέζι. Το αγόρι ανοίγει το βιβλίο. Διαβάζει. Το γκαρσόνι δίχως να τους ρωτήσει φέρνει καφέ και τσάι. Ο καφές είναι τούρκικος, το τσάι έχει άρωμα βανίλιας. Το αγόρι πίνει αργά το τσάι κι αφοσιώνεται στο διάβασμα. Ο πατέρας καπνίζει. Μοιάζει κάτι παραπάνω από όλος εκεί, γι’ αυτή την ανάγνωση, γι’ αυτή τη σκηνή. Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Μισή, μια ώρα, δυο ώρες, Μένω εκεί. Τα χέρια μου μουδιάζουν, τα μάτια μου πονάνε, τα πόδια μου λυγίζουν. Θέλω να ξαποστάσω. Αν καθίσω στο πεζούλι θα τους χάσω από τα μάτια μου. Αν τους χάσω από τα μάτια μου πως θα ξέρω ότι η σκηνή είναι αληθινή; Αντέχω ακόμα. Κάποια στιγμή το αγόρι κλείνει το βιβλίο. Κοιτάζει το ρολόι του. Χαμογελά στον πατέρα. Διαβάζω στα χείλη του, τη λέξη «διάβασα κύριε» ο πατέρας βγάζει από την τσέπη το πορτοφόλι του. Το ανοίγει. Δίνει στο αγόρι ένα χαρτονόμισμα. Το αγόρι λέει «ευχαριστω». Σηκώνεται. Φεύγει. Έφυγε. Περνάει από δίπλα μου δίχως να με προσέξει. Κάτι μου θυμίζει αυτό το αγόρι. Ο πατέρας μένει λίγο ακόμα. Φωνάζει τον σερβιτόρο. Πληρώνει τον καφέ και το τσάι.
Σηκώνεται. Δεν φεύγω. Θέλω να με δει. Με βλέπει. Αναταράζεται. Το μόνο που δεν περίμενε. Εμένα. Εκεί, Το ξάφνιασμα είναι για τους ζωντανούς μαμά.
-Εσύ εδώ;
Κανείς μας δεν μιλά για ώρα μένουμε έτσι ο ένας απέναντι στον άλλον. Βουβοί. Άφωνοι. Ποιος από τους δυο μας είναι πιο τρομαγμένος; Ποιος νοιώθει τη μεγαλύτερη ντροπή; Δεν ξέρω. Με παίρνει στην αγκαλιά του.
-Αναγνώρισες αυτό το αγόρι;
Είναι ο Ανδρέας Ακάδημος ο αδελφός της Αλισον. Θυμάσαι την Αλισον; Θυμάσαι τα γενέθλια; Που να θυμάσαι. Πάνε δώδεκα χρόνια. Αν ζούσε ο Ιωακείμ θα ήσαν τώρα συμμαθητές. Θα διάβαζαν μαζί Φυσική. Ο Ανδρέας θα γίνει φυσικός. Θα σπουδάσει έξω. Σε δύο χρόνια θα τελειώσει το σχολείο. Τον βλέπω μια φορά την εβδομάδα εδώ. Τον πληρώνω. Του δίνω χρήματα για να είμαι κοντά του και να τον βλέπω να διαβάζει.
Σταμάτησε να μιλά. Με κοίταξε…
-Τώρα γνωρίζεις τι κάνουν οι άνθρωποι με τη θλίψη τους. είπε. Κι αναλύθηκε σε λυγμούς
Ήταν επτά η ώρα. Είχε αρχίσει να πέφτει το σκοτάδι.
«Είμαι κουρασμένη» του είπα
«Θέλω να γυρίσω σπίτι»
Γυρίσαμε μαζί. Αμίλητοι. Κοιμάσαι. Κοιμάσαι από νωρίς πια. Αύριο είναι Παρασκευή. Μετά από τρεις μέρες απουσίας θα πάω σχολείο. Από την ίδια πάντα διαδρομή.
Το όνειρο της μητέρας
-Ονειρεύτηκα
-Τι όνειρο είδες;
-Πως ήμουν εγώ
-Μετά;
-Koίταξα στον καθρέφτη
-Τι είδες;
-Δεν υπήρχε τίποτα να δω
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010
Κληρονομική γονιμότητα..
Σύμφωνα με βρετανούς ερευνητές όσο μια γυναίκα αργεί να κάνει παιδί τόσο πιο γόνιμες σε προχωρημένη ηλικία θα είναι οι επόμενες γενιές.
Η καθημερινότητα και ο σύγχρονος τρόπος ζωής ευθύνονται για την τάση που έχει καταγραφεί σε πολλές γυναίκες που αργούν να κάνουν παιδιά. Η τάση αυτή έχει πάρει εξελικτική μορφή. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι όσο περισσότερο αργούν οι γυναίκες να κάνουν παιδί τελικά θα κυριαρχήσουν αυτές που διαθέτουν τα γονίδια γονιμότητας που επιτρέπουν την κύηση σε μεγάλη ηλικία. Τα γονίδια αυτά θα κληρονομούνται από γενιά σε γενιά με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα όρια γονιμότητας. Την έρευνα πραγματοποίησαν επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ και κατέληξαν στο συμπέρασμα αυτό μελετώντας σημερινά δεδομένα και συγκρίνοντάς τα με αντίστοιχα στοιχεία του 18ου και του 19ου αιώνα.
Πηγή: www.tovima.gr
Η καθημερινότητα και ο σύγχρονος τρόπος ζωής ευθύνονται για την τάση που έχει καταγραφεί σε πολλές γυναίκες που αργούν να κάνουν παιδιά. Η τάση αυτή έχει πάρει εξελικτική μορφή. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι όσο περισσότερο αργούν οι γυναίκες να κάνουν παιδί τελικά θα κυριαρχήσουν αυτές που διαθέτουν τα γονίδια γονιμότητας που επιτρέπουν την κύηση σε μεγάλη ηλικία. Τα γονίδια αυτά θα κληρονομούνται από γενιά σε γενιά με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα όρια γονιμότητας. Την έρευνα πραγματοποίησαν επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ και κατέληξαν στο συμπέρασμα αυτό μελετώντας σημερινά δεδομένα και συγκρίνοντάς τα με αντίστοιχα στοιχεία του 18ου και του 19ου αιώνα.
Πηγή: www.tovima.gr
Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)