«τι πρέπει να κάνουμε;»

Οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ και κυρίως «τι πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη - ερωτήματα στα οποία δίνουν τη δική τους απάντηση γνωστές προσωπικότητες της τέχνης, των επιστημών και των γραμμάτων. Σήμερα, δημοσιεύουμε τις απαντήσεις του ψυχοθεραπευτή πατήρ Φιλόθεου Φάρου.



Πιστεύω ότι η αιτία είναι η επικράτηση ενός «ήθους» το οποίο εκτός του ότι είναι παραπλανητικό και δυσλειτουργικό, δημιούργησε συγκεκριμένες πεποιθήσεις στους ανθρώπους για το ποιες είναι δήθεν οι πραγματικές τους ανάγκες και πώς δήθεν θα είναι η ζωή τους καλύτερη. Κυρίως, επικράτησε η εντύπωση ότι η πραγματική ανάγκη του ανθρώπου είναι να επιδιώκει το ατομικό του συμφέρον και όχι το κοινό. Αυτή η πεποίθηση, όμως, είναι παραπλανητική και αντίκειται προς την πραγματικότητα, αφού ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει πολύ καλύτερα όταν αποδεχθεί μια ισορροπία μεταξύ ατομικού και κοινού συμφέροντος. Άλλωστε ο κόσμος έχει μια ενότητα. Όταν κάποιος εξασφαλίσει τη μερίδα του λέοντος για τον εαυτό του ενώ κάποιοι άλλοι υστερούν, δεν θα μπορέσει να χαρεί τελικά αυτό που εξασφάλισε για τον ίδιο τον εαυτό του! Κι αυτό, γιατί, μπορεί να περνά καλά με την οικογένειά του, με τις σχέσεις του, αλλά αν οι υπόλοιποι στον περίγυρό του δεν είναι καλά, τελικά η δική του ευτυχία θα επηρεαστεί αναλόγως.



Αυτή η πεποίθηση λοιπόν που κυριάρχησε τα τελευταία 40-50 χρόνια (δεν ξέρω ακριβώς πόσα χρόνια και δεν θα αναφερθώ στο πώς επικράτησε επειδή αφορά μια ολόκληρη ιστορική πραγματικότητα η οποία μπορεί να μας εμπλέξει και στην πολιτική, πράγμα που δεν θα μας βοηθήσει καθόλου) παραπλάνησε τον σύγχρονο άνθρωπο ώστε να πιστεύει ότι είναι κερδισμένος όταν επιδιώκει το ατομικό συμφέρον, καταπατώντας πολύ συχνά -όχι μόνο αγνοώντας- το συμφέρον των άλλων.



Το δεύτερο που επικράτησε, που έχει να κάνει γενικότερα με τον δυτικό πολιτισμό, είναι ότι οι υλικές ανέσεις είναι αυτές που κυρίως χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει. Οπωσδήποτε έχουν και υλικές ανάγκες οι άνθρωποι, αλλά οι πραγματικές υλικές τους ανάγκες είναι περιορισμένες. Ο άνθρωπος για να ζήσει χρειάζεται κάτι πολύ πενιχρό. Πριν από λίγο καιρό για παράδειγμα, ήμουν στην κεντρική αγορά και με ρώτησαν από κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό έκαναν ρεπορτάζ, τι ψώνισα και αν βρίσκω την αγορά καλή σε σχέση με πέρυσι αλλά και πώς με έχει επηρεάσει η κρίση. Τους είπα «Κοιτάξτε, εγώ έχω ψωνίσει μισό κιλό καρότα, μισό κιλό σέλερι, δυο-τρεις πατάτες, και δυο κολοκυθάκια με τα οποία θα κάνω μια χορτόσουπα που θα μου εξασφαλίσει τέσσερις μερίδες. Θα είναι πολύ υγιεινό φαγητό, πολύ εύγευστο, και θα μου έχει στοιχίσει μόνο τρία ευρώ!». Ο καθένας μπορεί, λοιπόν, να ζήσει θαυμάσια χωρίς π.χ. μία φεράρι, χωρίς να έχει βίλα στα βόρεια προάστια και χωρίς να φοράει επώνυμα ρούχα, αλλά δεν μπορεί να ζήσει χωρίς να καλυφθούν οι συναισθηματικές και οι πνευματικές του ανάγκες.



Το τρίτο που έχει επικρατήσει και δεν είναι λειτουργικό, είναι ότι η επιδίωξη του ανθρώπου θα πρέπει να είναι το υλικό κέρδος. Αυτό δεν το υποστηρίζουν μόνο οι καπιταλιστικές ιδεολογίες αλλά και οι σοσιαλιστικές. Για παράδειγμα, ένας εργαζόμενος τι μπορεί να αποκομίσει από την εργασία του; Κέρδος λένε. Χρήματα. Δεν διαφέρουν λοιπόν οι αντιλήψεις ως προς αυτό. Όλοι μας προτείνουν σαν τρόπο κάλυψης των αναγκών το κέρδος! Κανείς δε μας λέει για κάποιες άλλες σημαντικές ανάγκες του ανθρώπου. Για παράδειγμα, ένας εκπαιδευτικός τι περιμένει να πάρει για την προσφορά του στην εκπαίδευση; Κέρδος! Δεν φαίνεται να περνάει από κανενός το μυαλό ότι υπάρχει κάτι άλλο, που μπορεί να αποκομίσει ο εργαζόμενος στην εκπαίδευση αλλά και ο εργαζόμενος γενικά. Και επιμένουν όλοι «τι μπορεί να αποκομίσει από την εργασία του; Κέρδος!». Ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει μια ανάγκη πολύ σημαντικότερη από αυτό. που θα μου εξασφαλίσει τα τρία ευρώ με τα οποία μπορώ να φτιάξω μια χορτόσουπα καλύπτοντας τις πραγματικές μου ανάγκες και όχι τις πλασματικές. Γιατί αυτές οι υπερβολικές υλικές ανάγκες όταν ικανοποιηθούν είναι και καταστροφικές: π.χ. το πολυτελές φαγητό μπορεί να δώσει μια πολύ σύντομη προσωρινή απόλαυση για 10-15 λεπτά, μετά όμως θα έχει κόστος την άμεση δυσφορία και μακροχρόνια την καταστροφή της υγείας.



Αντιθέτως, μία άλλη πάρα πολύ σημαντική ανάγκη που έχει ο άνθρωπος είναι εκείνη της δημιουργίας που δεν αποτιμάται σε υλικό κέδρος. Και πιο συγκεκριμένα μπορεί να συμβεί π.χ. σε έναν εκπαιδευτικό, ο οποίος καλείται να γίνει πυγμαλίων και να συμβάλλει με δημιουργικότητα και έμπνευση για τους νεώτερους, στη διαμόρφωση προσωπικοτήτων οι οποίοι θα είναι υγιείς και θα έχουν ποιότητα ζωής. Και κάποια στιγμή ένας τέτοιος εκπαιδευτικός μπορεί να περπατά στο δρόμο και να τον σταματήσει ένας παλιός μαθητής του, να τον χαιρετήσει και να του πει «Κύριε τάδε, εσείς σαν καθηγητής μου πριν από 20 χρόνια μου είπατε δυο λόγια που σημάδεψαν τη ζωή μου και την ποιότητα της». Αυτού του είδους την ικανοποίηση έχει ανάγκη βασικά ο άνθρωπος πέραν του υλικού κέρδους.



Αυτά όλα τα έχει διαστρεβλώσει αυτό το επικρατούν ήθος και μας οδηγεί και σαν άτομα, αλλά και σαν κοινωνία σε έναν ολέθριο δρόμο, σε μια ζωή ταλαιπωρίας, βασάνων με χαμηλή ποιότητα και καθόλου πληρότητα.



Αυτό που απαιτείται λοιπόν, είναι η αλλαγή ήθους. Και πώς θα γίνει αυτό; Δεν θα γίνει, φυσικά, με έναν τρόπο ολοκληρωτικό, δηλαδή με εξαγγελίες κάποιων μέτρων από μια κυβέρνηση η οποία θα αναλάβει να αλλάξει τα δεδομένα. Εγώ που είμαι 80 χρονών ακούω παρόμοια πράγματα από παιδάκι, που άρχισα να καταλαβαίνω, για όλα αυτά που πρέπει να «αλλάξουν» και διαρκώς τελικά βλέπουμε την ίδια μιζέρια, και ανθρώπους να λένε συνεχώς ότι «η ζωή μας είναι φρικτή!».



Η προσέγγιση λοιπόν της λύσης με κάποιον μεγαλομανιακό τρόπο είναι παιδαριώδης. Η αντίληψη ότι η αλλαγή θα έρθει με κάποια διατάγματα είναι νηπιακή. Η αλλαγή αντίθετα, γίνεται στον κάθε άνθρωπο που διαλέγει να αλλάξει το σύστημα αξιών του, και αυτόματα και άμεσα βρίσκει και πληρότητα και ποιότητα στη ζωή του. Δεν χρειάζεται να περιμένει να ενεργοποιηθούν νομοθετικά διατάγματα και νόμοι ή συντάγματα. Άμεσα κατακτάται η αλλαγή. Και δεν την κατακτά μόνο ο ίδιος για τη ζωή του αλλά την ακτινοβολεί και στο περιβάλλον του. Αυτός, είναι ο καλύτερος τρόπος να συμβάλεις στη βελτίωση της ποιότητας ζωής της κοινωνίας! Όχι με τις μεγάλες ιδέες που ακούμε να λένε όλοι αυτοί που εμφανίζονται συνέχεια στην τηλεόραση και λένε λένε λένε, όλες αυτές τις εξυπνάδες, αλλά που τελικά είναι μεγαλομανιακά λόγια.



Συμβάλλει πραγματικά στη βελτίωση της κοινωνίας βελτιώνοντας τη δική σου ποιότητα! Ένας άνθρωπος ο οποίος σκέφτεται μόνο τον εαυτούλη του, που ποδοπατεί οτιδήποτε και οποιονδήποτε για να εξασφαλίσει τάχα το ατομικό του συμφέρον καταφέρνει το εντελώς αντίθετο. Αν αντ’ αυτού δούμε γύρω μας κάποιον που έχει διαφορετικό σύστημα αξιών, αυτόματα θα μας επηρεάσει και θα μας δείξει έναν άλλο δρόμο.



Έτσι γίνονται οι αλλαγές, και όχι με μεγαλόστομους λόγους που ακούμε διαρκώς στις τηλεοράσεις, τις εφημερίδες ή τα βιβλία.



Ρωτάει ένας προφήτης το Θεό, πόσοι δίκαιοι άνθρωποι πρέπει να υπάρχουν σε μια πόλη για να μην καταστραφεί; «10» απαντά εκείνος. Αυτοί οι δέκα συντελούν εκείνη τη μικρή μαγιά ανθρώπων που έχουν υιοθετήσει αυτή την ισορροπία μεταξύ ατομικού και κοινού συμφέροντος και μεταξύ πνευματικών και υλικών αξιών. Και δέκα τέτοιοι άνθρωποι είναι αρκετοί για να μην καταστραφεί μια κοινωνία.

Η κρίση χτυπάει την ψυχή μας

Ραγδαία αύξηση της κατάθλιψης και των αυτοκτονικών τάσεων λόγω της κρίσης

Ρεπορτάζ: Μάρθα Καϊτανίδη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Την… ψυχή της Ελλάδας έχει χτυπήσει η οικονομική κρίση, με τα δεδομένα νέας μελέτης να δείχνουν ραγδαία αύξηση της κατάθλιψης και των αυτοκτονικών τάσεων μέσα σε διάστημα δύο ετών. Την ίδια ώρα, όμως, οι περικοπές δαπανών για την ψυχική υγεία φθάνουν το 50%.

Τα στοιχεία δύο πανελλαδικών μελετών που διεξήχθησαν την άνοιξη του 2009 και του 2011 από το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ) καταγράφουν τη θλιβερή πραγματικότητα που βιώνουν οι Ελληνες.

Πριν από δύο χρόνια 47,2% των Ελλήνων παραδέχονταν ότι ένιωθαν μελαγχολικοί ή «πεσμένοι» σε καθημερινή βάση για τουλάχιστον δύο εβδομάδες.

Φέτος, το αντίστοιχο ποσοστό ανέβηκε στο 54,4%, ενώ παράλληλα διαπιστώθηκε αύξηση στους πολίτες που εκδηλώνουν μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο - δηλαδή νιώθουν μεταξύ άλλων «κενό», χάνουν το ενδιαφέρον τους για δραστηριότητες που κάποτε τους γέμιζαν, ενώ η αναποφασιστικότητα και οι ενοχές τούς στοιχειώνουν.

Ακόμη πιο δυσοίωνα είναι τα συμπεράσματα της ίδιας μελέτης σε ό,τι αφορά την τάση αυτοκτονίας. Οπως φαίνεται, ολοένα και περισσότεροι Ελληνες σχεδιάζουν νοερά την αυτοκτονία τους, αντιμετωπίζοντας τον θάνατο ως διέξοδο από τα προβλήματα. Την άνοιξη του 2011 στην έρευνα συμμετείχαν 2.256 άνθρωποι (ο αντίστοιχος αριθμός το 2009 ήταν 2.192), εκ των οποίων οι 151 εκμυστηρεύθηκαν στους επιστήμονες ότι έκαναν σκέψεις αυτοκτονίας. Μάλιστα, οι 33 είχαν τον προηγούμενο μήνα από την έρευνα αποπειραθεί να κάνουν κακό στον εαυτό τους. Οι επιστήμονες, ωστόσο, έκαναν ένα βήμα παραπέρα με στόχο να εκτιμήσουν κατά πόσο η οικονομική κρίση συνδέεται με τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ελληνικά νοικοκυριά.

Αυτό που διαπιστώθηκε κατά την ανάλυση των αποτελεσμάτων είναι ότι από αυτούς που αντιμετωπίζουν υψηλή οικονομική δυσχέρεια, το 20,9% βρέθηκε να καλύπτει τα διαγνωστικά κριτήρια του μείζονος καταθλιπτικού επεισοδίου.

Επιπλέον, από εκείνους που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, το 21,2% έκανε αναφορά σε σκέψεις αυτοκτονίας.

«Η οικονομική κρίση υπονομεύει ακόμη και τις πιο απλές βεβαιότητες της ζωής, όπως για παράδειγμα ότι οι γονείς θα μπορέσουν να πληρώσουν το φροντιστήριο του παιδιού τους ή το ενοίκιό τους», λέει στα «ΝΕΑ» η επίκουρη καθηγήτρια Ψυχιατρικής Μαρίνα Οικονόμου, η οποία μαζί με τον ομότιμο καθηγητή Ψυχιατρικής Μιχάλη Μαδιανό αποτελούν τους επιστημονικούς υπευθύνους της μελέτης.

Πάντως η ίδια διευκρινίζει ότι οι ψυχικές διαταραχές, όπως είναι το μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο, είναι πολυπαραγοντικές, όμως «φαίνεται να υπάρχει μια κρίσιμη επίδραση της δυσχερούς οικονομικής κατάστασης στην ψυχική υγεία».

Αλλάξτε το μέλλον σας μέσα από τα ανοίγματα του χρόνου

Όταν η επιστήμη ανακαλύπτει μια ξεχασμένη αλήθεια

Συγγραφείς: Jean-Pierre Garnier Malet - Lucile Garnier Malet

Θέμα: Μεταφυσική

Εκδότης: Έσοπτρον

Μετάφραση: Brigitte Cooreman


Περιγραφή:

Ένστικτα, διαισθήσεις και προαισθήματα πηγάζουν από μια βασική ιδιότητα του χρόνου, η οποία καθίσταται προφανής μέσω της πρόσφατης επιστημονικής εργασίας (1996-2000) του δρ. Garnier Malet. Η ροή του χρόνου δεν είναι σταθερή. Επιταχύνεται μέσα σε μη αντιληπτά ανοίγματα, τα οποία επιτρέπουν την ανταλλαγή πληροφοριών με το παρελθόν και το μέλλον.



Καρπός αυτής της ανακάλυψης, το βιβλίο "Αλλάξτε το μέλλον σας μέσα από τα ανοίγματα του χρόνου" των Lucile και Jean-Pierre Garnier Malet μας παρέχει τη γνώση για να δημιουργούμε και να επιλέγουμε, ανά πάσα στιγμή, το βέλτιστο μέλλον μας. Με πρακτικές οδηγίες, οι συγγραφείς καθοδηγούν τον αναγνώστη στην αξιοποίηση αυτής της θεμελιώδους ιδιότητας, της Διττότητας του Χρόνου, έτσι ώστε όχι μόνο να ανακαλύψει τον σκοπό της ύπαρξής του αλλά και να βρει μια νέα ισορροπία, τροποποιώντας κατάλληλα το μέλλον του πριν ακόμη το ζήσει!



Ένα επιστημονικό βιβλίο μεγάλης εμβέλειας, ωστόσο απλό και πρακτικό. Για τον Έλληνα αναγνώστη, το έργο του δρ. Garnier Malet έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον: δείχνει ότι τα γράμματα της αρχαίας ελληνικής γλώσσας αντιστοιχούν στις γεωμετρικές μορφές των μαιάνδρων του χρόνου, σύμφωνα με τη θεωρία της Διττότητας. Eπομένως, η γλώσσα αυτή έχει συμπαντικές καταβολές -άρα δεν μπορεί παρά να είναι προγενέστερη όλων των άλλων-, γι αυτό και κάθε λέξη της κωδικοποιεί το βαθύ νόημα αυτού που εκφράζει.

Υπάρχει ο τέλειος γάμος;

Ζευγάρια: Τα 6 λάθη που οδηγούν στην κρίση


Υπάρχει ο τέλειος γάμος, η απόλυτα αρμονική σχέση; Ακόμη κι αν το θέλουμε πολύ και δεν σταματάμε να το ονειρευόμαστε, μάλλον όχι. Οι σχέσεις έχουν ωραίες και άσχημες στιγμές, φέρνουν άλλοτε απέραντη ευτυχία και άλλοτε αβάσταχτη δυστυχία, και ζώντας τις κάνουμε λάθη, μαθαίνουμε, τρώμε τα μούτρα μας. Κάποια από αυτά τα λάθη αποβαίνουν μοιραία για τις σχέσεις, αν δεν καταφέρουμε να τα αναγνωρίσουμε, να τα παραδεχτούμε και να σταματήσουμε να τα επαναλαμβάνουμε εσαεί.



Συνταγές αποτυχίας

Ο Λέων Τολστόι, στην «Άννα Καρένινα», έγραφε ότι «Η εξωτερική μορφή με την οποία συνήθως εκτυλίσσεται η λεγόμενη ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή είναι παντού η ίδια, ενώ αντίθετα η δυστυχισμένη διαδραματίζεται σε κάθε περίπτωση με ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο». Πόσο μπορούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό; Κάθε ζευγάρι έχει, αναμφίβολα, τη δική του ιστορία που είναι με κάποιον τρόπο μοναδική κι ανεπανάληπτη. Παρ’ όλα αυτά, όμως, πολλοί από τους ειδικούς που ασχολούνται με ζευγάρια που βρίσκονται σε κρίση, ψυχολόγοι, οικογενειακοί θεραπευτές, σεξολόγοι, όταν μιλούν για τις πιο συχνές και τις πιο επιζήμιες αιτίες που οδηγούν τα ζευγάρια στα πρόθυρα του χωρισμού, μοιάζουν να συμφωνούν ότι υπάρχουν κάποιες αιτίες αποτυχίας οι οποίες είναι κοινές και επαναλαμβάνονται.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αρκετές από αυτές τις αιτίες έχουν να κάνουν με πεποιθήσεις και αντιλήψεις σχετικά με την «ιδανική σχέση», οι οποίες, αν και σπάνια επιβεβαιώνονται, ωστόσο δύσκολα εγκαταλείπονται για να δώσουν τη θέση τους σε άλλες, περισσότερο ρεαλιστικές και βιώσιμες.



Μαρία και Τάκης

Όταν οι δύο γίνονται ένας

«Σ’ εμάς όλα άρχισαν με τον απόλυτο έρωτα. Νιώθαμε και οι δύο ότι είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον, και βασικά αυτό άλλαξε μόνο 5 χρόνια μετά, όταν γεννήθηκε η κόρη μας. Έως τότε δεν νιώθαμε ιδιαίτερα την ανάγκη για παρέες, άλλα ερεθίσματα, καλύπταμε ο ένας τον άλλον, ήμασταν μέσα σε ένα πολύ ωραίο “κουκούλι”. Με το παιδί, τα πράγματα άλλαξαν δραματικά. Άρχισαν τα προβλήματα, και μάλιστα μεγάλα. Τώρα πια έχουμε αρχίσει να βλέπουμε ότι κανένα ζευγάρι δεν μπορεί να είναι ένας εντελώς κλειστός και αυτάρκης οργανισμός, ότι πρέπει να έχει μερικές πόρτες ανοιχτές. Ελπίζουμε να μην είναι πολύ αργά...»

Τι συμβαίνει πραγματικά; Τα ζευγάρια αυτά, που είναι σαν «μία ψυχή σε δύο σώματα», μοιάζουν κατ’ αρχάς ικανά να καλύψουν όλες τις ανάγκες τους:

Ο ένας είναι τα πάντα για τον άλλον, σύζυγος, εραστής, φίλος, γονιός, παιδί. Η συγχώνευση δημιουργεί την (ψευδ-)αίσθηση ασφάλειας και προστασίας από το «σκληρό» έξω κόσμο. Δυστυχώς, όμως, αυτό συνήθως δεν κρατά για πάντα. Ο ερχομός ενός παιδιού, οι αναπόφευκτες αλλαγές που φέρνει η ζωή, κλονίζουν την πολύ εύθραυστη ισορροπία αυτής της σφιχτής συνύπαρξης που δεν είναι καθόλου προετοιμασμένη για αλλαγές και παρεμβολές τρίτων. Άλλοτε πάλι, ο ένας από τους δύο αρχίζει κάποια στιγμή να αισθάνεται πλήξη, πίεση, ασφυξία. Τότε αρχίζει η κρίση, συχνά μάλιστα σε αυτά τα ζευγάρια με καταστροφικές συνέπειες.



Δήμητρα και Μανώλης

Η σχέση «δεκανίκι»

«Το ότι ο Δημήτρης είχε πρόβλημα με το αλκοόλ κάναμε στην αρχή και οι δύο ότι δεν το βλέπουμε. Όταν άρχισε να γίνεται πολύ έντονο, κάναμε μια -ας πούμε- συμφωνία, εγώ ότι θα του σταθώ σε όλα και εκείνος ότι θα καταπολεμήσει το πρόβλημά του για μένα. Τελικά, όμως -κι αυτό το βλέπω τώρα, 8 χρόνια μετά, που έχουμε φτάσει στα όριά μας ως ζευγάρι-, μπήκαμε σ’ ένα φαύλο κύκλο εξάρτησης, ενοχών, κατηγοριών και συνεχών απογοητεύσεων του ενός από τον άλλον. Τώρα καταλαβαίνω ότι τη βοήθεια έπρεπε να τη ζητήσουμε απ’ έξω…»

Τι συμβαίνει πραγματικά; Σίγουρα μια καλή συντροφική σχέση έχει και θεραπευτικές ιδιότητες, αλλά δεν είναι ούτε πανίσχυρη ούτε ικανή να στηρίξει μόνη της κάθε πρόβλημα. Όταν ο ένας αρχίζει να σηκώνει πολύ μεγαλύτερο βάρος ευθύνης για το πρόβλημα του άλλου από ό,τι του αναλογεί («Εγώ θα σε κάνω να το ξεπεράσεις») και ο άλλος αισθάνεται υποχρεωμένος να γίνει καλά («Του/της το χρωστάω»), η σχέση εξάρτησης που δημιουργείται οδηγεί σχεδόν πάντα σε αδιέξοδο.



Γιώργος και Νάνσυ

Σαν δυο ξένοι

«Αυτό που είχαμε εμείς ήταν μοναδικό. Επικοινωνούσαμε σωματικά, ξέραμε πάντα τι ήθελε ο άλλος σαν να διαβάζαμε το βλέμμα, τις κινήσεις, δεν χρειαζόμασταν λόγια. Εγώ ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς και πότε άλλαξε αυτό. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ήρθε η στιγμή που άρχισα να νιώθω ότι η γυναίκα που έχω δίπλα μου δεν είναι αυτή που νόμιζα ότι ήταν. Από την απόλυτη επικοινωνία φτάσαμε στην πλήρη αποξένωση...»

Τι συμβαίνει πραγματικά; Πολλά ζευγάρια καταφέρνουν πράγματι στην αρχή της σχέσης τους, όταν είναι πολύ ερωτευμένα, όταν υπάρχει ακόμη ταύτιση απόψεων και επιθυμιών, να επικοινωνούν χωρίς να μιλάνε πολύ. Αυτό είναι πολύ ωραίο κι εύκολα τείνει κανείς να πιστέψει ότι μπορεί με το ένστικτό του να καταλαβαίνει τα πάντα για τον άλλον. Πρόκειται όμως για πλάνη, γιατί αυτό που καταλαβαίνουμε αντιστοιχεί μόνο στην εικόνα που έχουμε για τον άλλον όταν, ερωτευμένοι, τον «βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής» (που σημαίνει, μεταξύ άλλων, όπως θα θέλαμε να είναι). Χωρίς λόγια και επικοινωνία δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον άλλον όπως πραγματικά είναι, κι έτσι κάποτε φτάνει η στιγμή που νιώθουμε σαν δυο ξένοι που ζουν παράλληλες ζωές χωρίς να έχουν μάθει πώς να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον.



Πέτρος και Ελένη

Εξιδανικεύοντας τη σχέση

«Όπως γίνεται συνήθως, στην αρχή ήταν όλα μια χαρά. Περνούσαμε καλά μαζί, κάναμε καλό σεξ, συμφωνούσαμε στα περισσότερα. Σιγά-σιγά, η καθημερινότητα, τα διάφορα άγχη, άρχισαν να φέρνουν τριβές, προβλήματα, καβγάδες. Τρομάξαμε, γιατί νομίζαμε ότι μεταξύ μας όλα θα λειτουργούν από μόνα τους και αφεθήκαμε σε μια μοιρολατρική στάση, πιστεύοντας ότι τα πράγματα ή θα φτιάξουν από μόνα τους ή αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κοντέψαμε να τελειώσουμε τη σχέση πριν την ώρα της...»

Τι συμβαίνει πραγματικά; Η παθητικότητα, η πεποίθηση ότι όλα πρέπει ή να πηγαίνουν καλά χωρίς προσπάθεια ή αλλιώς δεν έχει νόημα, χαρακτηρίζουν πολλές σχέσεις, νέων κυρίως ζευγαριών. Πρόκειται για ένα μοιραίο συνδυασμό εξιδανίκευσης των ερωτικών σχέσεων («Αφού αγαπιόμαστε, θα είμαστε για πάντα ευτυχισμένοι») και «τεμπελιάς» («Στο γάμο μου δεν θέλω προβλήματα»), που βέβαια δεν είναι η καλύτερη προϋπόθεση για να αντεπεξέλθει κανείς στις δυσκολίες που αναπόφευκτα παρουσιάζονται σε κάθε σχέση, ειδικά όταν είναι μακροχρόνια.



Παναγιώτης και Ιωάννα

Γιατί να μην είμαστε ίδιοι;

«Το πιο δύσκολο στη σχέση μας είναι που αντιδρούμε τόσο διαφορετικά, ενώ μάλιστα στην αρχή νομίζαμε ότι μοιάζουμε πάρα πολύ σε όλα. Εγώ μιλάω πολύ, εκείνος λίγο, εμένα μ’ αρέσει να συζητάμε τα προβλήματά μας, εκείνος το αποφεύγει, εγώ θέλω προκαταρκτικά στο σεξ, εκείνος είναι πιο ορμητικός. Έχουμε καταλήξει να μη συνεννοούμαστε σε τίποτα. Μερικές φορές νομίζω ότι μας χωρίζει μια άβυσσος...»

Τι συμβαίνει πραγματικά; Μπορεί ο σύντροφός μας να είναι ακριβές αντίτυπο του εαυτού μας; Όχι! Κι όμως, συχνά μας πειράζει που δεν είναι. Το γεγονός ότι αυτός με τον οποίο μοιραζόμαστε τη ζωή μας δεν έχει τις ίδιες συνήθειες, αντιδράσεις, και δεν του αρέσουν τα ίδια πράγματα δεν το αποδεχόμαστε εύκολα. Αντίθετα, θυμώνουμε πολύ και προσπαθούμε πεισματικά να τον «φέρουμε με τα νερά μας», αντί να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πού βρίσκονται οι διαφορές και να τις γεφυρώσουμε, ανακαλύπτοντας δρόμους που ικανοποιούν και τους δύο. Εντέλει, η σχέση μετατρέπεται σε πεδίο μάχης ή σε αίθουσα δικαστηρίου.



Ορέστης και Κατερίνα

Χωρίς όνειρα για το μέλλον

«Είμαστε μαζί από τα φοιτητικά μας χρόνια. Πάντα ζούσαμε χωρίς να πολυνοιαζόμαστε τι θα συμβεί σε 1 χρόνο, 2 ή 5. Δεν καθίσαμε ποτέ να σκεφτούμε πώς θα είμαστε οι δυο μας στο μέλλον. Όταν κάποια στιγμή έπρεπε να “σοβαρευτούμε’’, τότε ξαφνικά ήταν σαν το κοινό μας μέλλον να φαντάζει βαρετό, κενό, χωρίς νόημα. Και τότε ριχτήκαμε ο καθένας στα δικά του προσωπικά σχέδια - άλλο λάθος κι αυτό…»

Τι συμβαίνει πραγματικά; Το να σκέφτεσαι το κοινό μέλλον στη σχέση δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη να κάνεις σχέδια, για σπίτια, ταξίδια ή συγκλονιστικές δραστηριότητες. Ουσιαστικά πρόκειται για τη βαθιά επικοινωνία πάνω στην ίδια τη σχέση, που περιλαμβάνει ασφαλώς και την προβολή στο μέλλον: «Πώς μας φανταζόμαστε σε 2, 5 ή 10 χρόνια από τώρα; Τι περιμένουμε, τι φοβόμαστε;». Πολλά ζευγάρια, όταν έρθει η πρώτη κρίση «Και τώρα τι;», προχωρούν στο επόμενο βήμα: Παντρεύονται, κάνουν παιδιά, αγοράζουν σπίτι. Όταν όμως όλα αυτά θα έχουν πραγματοποιηθεί, αν δεν έχουν αναρωτηθεί ποτέ από κοινού για το μέλλον της σχέσης τους, παραμονεύει το κενό στη γωνία.

Τίποτα δεν ειναι αυτονόητο

Το διαρκές άγχος είναι, ως γνωστόν, ένας παράγοντας επιβαρυντικός για όλους τους τομείς της ζωής και υπεισέρχεται σε όλα αυτά τα λάθη των ζευγαριών που αναφέρουμε εδώ. Με ποιον τρόπο, όμως; Το κυριότερο λάθος που κάνουμε σε περιόδους άγχους είναι ότι θεωρούμε την οικογένεια και το σύντροφό μας σταθερά και αυτονόητα κομμάτια της ζωής μας που μπορούμε άνετα να παραμελήσουμε όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε αγχώδεις καταστάσεις (οικονομικά ή επαγγελματικά προβλήματα, πένθος, αρρώστιες). Υπό καθεστώς άγχους, μπορεί να αφήσουμε να ατονήσουν οι κοινές δραστηριότητες, η επικοινωνία με το σύντροφο, ή να προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας εντελώς μόνοι. Συνήθως, αυτά οδηγούν σε απομάκρυνση, ασυνεννοησία και συσσώρευση θυμού.


της Λουίζας Βογιατζή
ΤΕΥΧΟΣ - Νοέμβριος 2009 www.vita.gr

"...το χρήμα είναι σαν τα σκατά!..."

Ψυχανάλυση της οικονομικής κρίσης: Συνέντευξη με τον Jacques-Alain Miller
Posted on 14/11/2008 by criticalpsy


Παρατίθεται η μετάφραση από τον Μωυσή Μπουντουρίδη και το μπλόγκ του “Κοινωνικά Κινήματα & Κοινωνικά Δίκτυα” μιας πρόσφατης συνέντευξης του διαπρεπούς Γάλλου ψυχαναλυτή Jacques-Alain Miller για την τρέχουσα οικονομική κρίση του καπιταλισμού, που είχε αναρτηθεί (στα αγγλικά) στο γνωστό site www.lacan.com. Ο Jacques-Alain Miller ήταν μαθητής, συνεργάτης και μελετητής του Jacques Lacan, με την κορή μάλιστα του οποίου είναι παντρεμένος. Έχει ένα πολύ εκτεταμένο συγγραφικό, θεωρητικό και κλινικό έργο πάνω στην ψυχανάλυση της σχολής του Lacan.

Ψυχανάλυση της οικονομικής κρίσης

Ερώτηση: Όπως θα μας υπενθύμιζε η ετυμολογία, υπάρχουν διάφορες συγγένειες μεταξύ της λέξης ‘κρίση’ και της λέξης ‘κρίσιμος.’ Η κρίση παραπέμπει στη γνώμη ή την απόφαση, αλλά αποτελεί περισσότερο από κάθε τι άλλο ένα σημείο διακλάδωσης, όπως μια ασθένεια που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο ή στη θεραπεία. Για τον ψυχαναλυτή, ποια είναι η έννοια της λέξης κρίση;

Jacques-Alain Miller: Ο ψυχαναλυτής είναι “φιλικός με την κρίση.” Η εισαγωγή στην ψυχανάλυση πάντοτε αποτελεί για το υποκείμενο μια κρίσιμη στιγμή, που ανταποκρίνεται σε μια κρίση ή ξεσκεπάζει μια κρίση. Μόνο, αφού αρχίσει, η ψυχανάλυση γίνεται μια σκληρή εργασία. Κρίση κλάματος; Περιμένετε μέχρι να περάσει. Κρίση αγωνίας, επίθεση πανικού; Ηρεμείτε. Κρίση τρέλας; Αποφεύγετε να την αρχίσετε.. Επιπλέον, κάθε συνεδρία είναι σαν μια μικρή κρίση, που περνά από παροξυσμό μέχρι να ξεκαθαρίσει. Κοντολογίς, υπάρχει κρίση με την ψυχαναλυτική έννοια, όταν η ομιλία, ο λόγος, οι λέξεις, τα σχήματα, οι τύποι, η ρουτίνα, όλοι οι συμβολικοί μηχανισμοί, αποδεικνύονται ξαφνικά ότι είναι αδύνατο να ελέγξουν το πραγματικό, που διαμορφώνεται όπως νά ’ναι. Η κρίση είναι το πραγματικό αχαλιναγώγητο, το αδύνατο να ελεγχθεί. Το ισοδύναμο, στον πολιτισμό, εκείνων των θυελλών, με τις οποίες η φύση περιοδικά υπενθυμίζει στην ανθρωπότητα την επισφάλειά της, την τρωτότητά της.



Ε.: Πώς ερμηνεύετε τον φόβο να χάσουμε χρήματα, τα χρήματά μας; Η συγκέντρωση χρημάτων είναι το ίδιο πράγμα για έναν μικρό αποταμιευτή, όπως για έναν δισεκατομμυριούχο;



JAM: Συμβαίνει τις τελευταίες βδομάδες να κουράρω έναν ασθενή, δισεκατομμυριούχο και μανιακό, ο οποίος συχνά μου ανακοίνωνε γελώντας ότι μόλις εκείνο το πρωί είχε κερδίσει ή χάσει ένα εκατομμύριο δολάρια σπεκουλάροντας με το συνάλλαγμα. Το κόστος της συνεδρίας ήταν γι’ αυτόν κάτι σαν ένα φιλοδώρημα, κάτι ανύπαρκτο. Κατέληξε να χρεοκοπήσει. Υπάρχουν όμως κι άλλοι τύποι δισεκατομμυριούχων, πιο συντηρητικοί, ακόμη και μίζεροι, και πιο ενημερωμένοι. Αλλά αν είσθε πραγματικά πλούσιοι, τότε μάλλον δεν μπορείτε να κάνετε ψυχανάλυση, γιατί δεν μπορείτε να πληρώσετε, δεν μπορείτε να δώσετε κάτι το σημαντικό για σας: η ψυχανάλυση γλιστρά από τα δάκτυλά σας όπως το νερό πάνω στα φτερά της πάπιας. Ο “μικρός αποταμιευτής”; Αν αποταμιεύεις ή μαζεύεις, σημαίνει ότι θυσιάζεις την επιθυμία, ή τουλάχιστον την αναβάλλεις. Το κουτί του Harpagon (του ήρωα του Μολιέρου) είναι το κουτί της απόλαυσης, αλλά της ψυχρής απόλαυσης. Το χρήμα είναι ένας σηματοδότης χωρίς σηματοδότηση, που σκοτώνει όλες τις σηματοδοτήσεις. Όταν αφιερώνεται κανείς στο χρήμα, η αλήθεια χάνει το νόημα, το μόνο που τότε έχει κανείς μπροστά του είναι μια παγίδα.



Ε.: Το δέλεαρ του κέρδους, η επιθυμία να στοιβάζεις μεγάλα χρηματικά ποσά, κάνουν κάτι το εξωπραγματικό. Μια τέτοια ώθηση προς τον πλούτο σχετίζεται με την ενόρμηση του θανάτου;



JAM: Ναι, η ώθηση της αποταμίευσης διαλογίζεται ανοιχτά το θάνατο, τον τρόμο της αρρώστιας, την επιθυμία της διαιώνισης μέσω των απογόνων. Υπάρχει όμως ακόμη κι η ώθηση του δανεισμού, αν μπορώ να το πω έτσι, με την κατανάλωση σαν την ύστατη συνέπειά της, η ασταμάτητη σπατάλη. Και μετά υπάρχει κι η ώθηση του χρήματος χάρη του χρήματος, η καθαρή ευχαρίστηση της αποθησαύρισης. Θάνατος, απόλαυση κι επανάληψη, αυτές είναι οι τρεις πλευρές μιας πυραμίδας, της οποίας η βάση δίνεται από την ασυνείδητη φύση του χρήματος: κι εδώ έχουμε να κάνουμε με το πρωκτικό αντικείμενο. Τι βλέπουμε αυτή τη στιγμή της αλήθειας για την οικονομική κρίση, στην οποίαν είμαστε; Ότι τίποτε δεν αξίζει, ότι το χρήμα είναι σαν τα σκατά! Εδώ βρίσκεται το πραγματικό, που αναστατώνει όλα τα λόγια. Κάποιοι το λένε, ευγενικά, “τα τοξικά κεφάλαια”.. Ο πάπας Βενέδικτος ο 6ος, πάντοτε οξύνους, έσπευσε αμέσως να επωφεληθεί από την οικονομική κρίση: “αποδεικνύει,” έλεγε, “ότι τα πάντα είναι μάταια κι ότι μόνο ο λόγος του Θεού ισχύει!”



Ε.: Η κρίση αυτή εμπεριέχει μια έντονη ψυχολογική διάσταση. Τι εξηγεί τις κινήσεις πανικού κι ιδιαίτερα τα τινάγματα στα χρηματιστήρια; Τι τα ξεκινά και πώς μπορούν να ηρεμήσουν;



JAM: Το σημείο του χρήματος έχει να κάνει με τη φαινομενικότητα, που εξαρτάται από τις κοινωνικές συμβάσεις. Το οικονομικό σύμπαν είναι μια αρχιτεκτονική φτιαγμένη από αποκυήματα της φαντασίας και το θεμέλιό της είναι αυτό που ο Lacan ονόμαζε “υποκείμενο που υποτίθεται ότι γνωρίζει,” ότι γνωρίζει το γιατί και το πώς. Ποιος παίζει αυτόν τον ρόλο; Το κοντσέρτο των αρχών, από όπου μερικές φορές βγαίνει κάποια φωνή, όπως, για παράδειγμα, του Alan Greenspan, στον καιρό του. Οι παίκτες της οικονομίας βασίζουν τη συμπεριφορά της σ’ αυτό. Η πλασματική και υπέρ-αναστοχαστική δομή κρατιέται από την “πίστη” στις αρχές, δηλαδή, μέσω της μεταβίβασης προς το υποκείμενο που υποτίθεται ότι γνωρίζει. Όταν το υποκείμενο αυτό παραπαίει, υπάρχει κρίση, διάλυση των θεμέλιων, που φυσικά εμπεριέχει και φαινόμενα πανικού. Όμως, το οικονομικό υποκείμενο, που υποτίθεται ότι γνωρίζει, ήδη ήταν εντελώς καταρρακωμένο, εξ αιτίας της απελευθέρωσης της αγοράς. Κι αυτό συνέβη, γιατί ο οικονομικός κόσμος πίστευε, ξεμυαλισμένος μέσα στην παράκρουσή του, ότι θα μπορούσε να τακτοποιήσει τα πράγματα χωρίς τη συνδρομή αυτών που υποτίθεται ότι γνώριζαν. Πρώτο, οι κτηματομεσιτικές αξίες αχρηστεύτηκαν. Δεύτερο, βαθμιαία όλα έγιναν σκατά. Τρίτο, υπάρχει μια γιγαντιαία αρνητική μεταβίβαση προς τις αρχές. Το ηλεκτροσόκ του σχέδιου Paulson/Bernanke εξαγριώνει τον κόσμο: η κρίση γίνεται κρίση εμπιστοσύνης και θα διαρκέσει μέχρις ότου ανοικοδομηθεί το υποκείμενο που υποτίθεται ότι θα γνωρίζει. Αυτό θα γίνει μακροπρόθεσμα με τη μορφή ενός νέου σύνολου συμφωνιών τύπου Bretton Woods, ενός συμβούλιου, στο οποίο θα ανατεθεί να μιλήσει την αλήθεια για την αλήθεια.

Σύνδρομο Ομοιοπληξίας:O γάμος και το σεξ μοιάζει να μην έχουν καμμία σχέση μεταξύ τους

O γάμος και το σεξ μοιάζει να μην έχουν καμμία σχέση μεταξύ τους.


Tο σεξ σήμερα είναι ο μέγας απών από την καθѳημερινότητα του

γάμου, όπως επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία Πανελλαδικής

Έρευνας της EMAΣ (Εταιρεία Μελέτης Ανθѳρώπινης Σεξουαλικότητας)

η οποία πραγματοποιήθѳηκε σε 18.000 ζευγάρια παραγωγικής

ηλικίας και διήρκησε 1 χρόνο.

Οι έγγαμοι ενώ ξεκινούν με καλές προθѳέσεις και υπερβολικές

επιθѳυμίες, στο τέλος της 7ετίας όμως, φαίνεται να εξοικειώνονται με

την αποχή και την απαρχή των συγκρούσεων (γκρίνια, απιστία), με

τελική κατάληξη το διαζύγιο.

Mήπως τελικά ο γάμος είναι μια συνθѳήκη που ενώ κυριάρχησε ως

θѳεσμός για αιώνες, σήμερα πνέει τα λοίσθѳια στην εποχή της

ατομικότητας και της ισότητας των φύλων; Mήπως η εξομοίωση των

φύλων οδηγεί στην ομοιοπληξία (αυτό που μου μοιάζει) η οποία

στερεί την απαραίτητη φαντασία για σεξουαλική ηδονή; Mήπως ο

γάμος έχει καταλήξει να είναι απλώς συμβόλαιο οικονομικό και

κοινωνικό όπου το συναίσθѳημα και το πάθѳος απουσιάζουν;

Τα ζευγάρια ξεκινώντας την κοινή τους ζωή απολαμβάνουν

αυθѳόρμητα το σεξ σχεδόν καθѳημερινά και ισχυρίζονται ότι αυτό θѳα

κρατήσει για πολλά χρόνια. ΔΔιότι η ερωτική επαφή και η σεξουαλική

ταύτιση είναι η ενέργεια που τροφοδοτεί δύο ανθѳρώπους να

φτάσουν στο γάμο και την ευτυχία. Αυτό δυστυχώς διαρκεί πολύ

λίγο.

Σύμφωνα με τον ΔΔρ. Κων/νο Κωνσταντινίδη, Πρόεδρο της Ε.Μ.Α.Σ.,

ο 7ος χρόνος του γάμου είναι μια κρίσιμη χρονική καμπή για τις

σχέσεις των ζευγαριών, αφού σηματοδοτεί την πλήρη σχεδόν αποχή

από την ερωτική συνεύρεση.

Στο ερώτημα γιατί ο 7ος χρόνος του γάμου και όχι ο 2ος ή ο 10ος

είναι η κρίσιμη καμπή στην ερωτική ζωή των παντρεμένων, δεν

υπάρχει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, επιστημονική απάντηση. Bέβαιο

είναι ότι ισχύει, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά διεθѳνώς. Eξάλλου

πρόσφατα στη Γερμανική Bουλή προτάθѳηκε από γυναίκα βουλευτή

η λύση του γάμου στον 7ο χρόνο υποχρεωτικά και η συνέχισή του

μόνο εάν υπάρχει συναίνεση και των δύο συντρόφων.

Όπως αποδεικνύεται από την έρευνα της EMAΣ τα 2 πρώτα χρόνια

του γάμου, τα παντρεμένα ζευγάρια έρχονται σε επαφή 3 φορές

τουλάχιστον την εβδομάδα, ο αριθѳμός μειώνεται σε 1 φορά την

εβδομάδα στον 5ο χρόνο, για να περιοριστεί στον 7ο σε 1 φορά το

μήνα, συχνότητα η οποία οδηγεί στην πλήρη αποχή.

Kαι εδώ ακριβώς είναι η στιγμή που αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. H

απιστία και η αναζήτηση νέων ερωτικών συντρόφων παίρνει θѳέση

στη ζωή των παντρεμένων ζευγαριών οδηγώντας ση σχέση στην

Πανελλαδική Έρευνα σε 18.000 ζευγάρια

Σύνδρομο Ομοιοπληξίας:

“Xτυπάει” τα ζευγάρια στον 7ο χρόνο του γάμου

ΔΔελτίο Έρευνα 06

Τύπου

καταστροφή. Συγκεκριμένα ενώ τα 2 πρώτα χρόνια το 19,5% των

ανδρών και μόνο το 6% των γυναικών, δηλώνουν ότι απιστούν τα

ποσοστά αυτά στον 7ο χρόνο για μεν τους άνδρες στο 56,5% για δε

τις γυναίκες στο 64,5%. Eδώ παρατηρούμε ότι τα ποσοστά απιστίας

στις γυναίκες κυρίως αυξάνονται κατακόρυφα (περίπου 300%).

Αιτία αυτής της κατάστασης είναι η κάθѳετη μείωση της επιθѳυμίας,

δηλώνοντας και οι δύο, (62%) ότι δεν νοιώθѳουν καμία ερωτική έλξη

για τον άλλον.

Υπάρχει ερμηνεία γι’ αυτό;

Όπως αναφέρει ο κ. Κωνσταντινίδης σήμερα οι ερμηνείες που

επικρατούν για τη μείωση της επιθѳυμίας στις μόνιμες σχέσεις είναι:

H βιολογική, η οποία αφορά στα γονίδιά μας που είναι από τη φύση

τους πολυγαμικά, επιβιώνοντας το καλύτερο, γι’ αυτό υπάρχει και η

εξέλιξη στο ανθѳρώπινο είδος. Πρόσφατες έρευνες έχουν

ανακαλύψѱει γονίδια έκφρασης διαφορετικής σεξουαλικής

συμπεριφοράς σε ανθѳρώπους με έντονη σεξουαλική δραστηριότητα

και σε ανθѳρώπους με χαμηλή σεξουαλική δραστηριότητα. Eπίσης,

στις μακροχρόνιες σχέσεις τα ανδρογόνα που είναι οι επιθѳετικές

ορμόνες που κινητοποιούν τον μέν άνδρα να κατακτήσει τη δε

γυναίκα να επιλέξει, φαίνεται να μειώνονται, άρα το βιολογικό

κίνητρο εξασθѳενεί. Eδώ παρατηρούμε και το σύνδρομο της

ομοιοπληξίας. Όπως προκύπτει από πειράματα ο συγχρωτισμός και

η εξοικείωση φέρνουν απέχθѳεια για σωματική επαφή. Aυτό

διαπιστώνεται και από απλή παρατήρηση, ότι δηλαδή πολύ δύσκολα

οι συγγενείς ερωτεύονται μεταξύ τους (οι εξαιρέσεις αιμομικτικής

διάθѳεσης ενισχύουν αυτόν τον κανόνα).

H ψѱυχολογική, σύμφωνα με την οποία η επιθѳυμία, ένα συναίσθѳημα

επιθѳετικό, υποκαθѳίσταται από την αγάπη και την τρυφερότητα

αφαιρώντας από το ζευγάρι, το παιχνίδι της διεκδίκησης και της

κατάκτησης.

H πολιτισμική, ο γάμος δηλ. νομιμοποιεί αυτό που στο μυαλό του

καθѳένα είναι παράνομο. H διαπίστωση ότι όταν αγαπώ δεν ποθѳώ και

όταν ποθѳώ δεν αγαπώ, μοιάζει να ερμηνεύει την υποκατάσταση των

ορμητικών σεξουαλικών ενστίκτων με πιο κοινωνικά και καθѳώς

πρέπει συναισθѳήματα με ιδεολογική υπεροχή.

Συμπερασματικά, η αναπαραγωγική δέσμευση του ζευγαριού

φαίνεται πως δεν είναι σήμερα αρκετή για να κρατήσει τα δύο φύλα

ενωμένα. Αυτό δείχνουν τόσο τα υψѱηλά ποσοστά απιστίας όσο και ο

μεγάλος αριθѳμός των διαζυγίων κυρίως στον κρίσιμο 7ο χρόνο του

γάμου.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΔικηγορικού Συλλόγου και της ΔΔικηγόρου

Aικατερίνης Συκιώτη, τα ζευγάρια που βρίσκονται στην παραγωγική

ηλικία (35-39) είναι εκείνα που παίρνουν ευκολότερα διαζύγιο,

αγγίζοντας τα 2.312 για το 2005, σε αντίθѳεση με τις ηλικίες 55-59,

όπου ο αριθѳμός των διαζυγίων υπολογίζεται στα 527.

Επίσης ένα ακόμη στοιχείο που αφορά στα διαζύγια είναι ότι η

αναλογία στην Αθѳήνα είναι 1 προς 3, ενώ στη ΘѲεσσαλονίκη 1 προς

2.

Το 2ο μέρος της έρευνας σχεδιάστηκε με την αφορμή της έντονης

αναζήτησης των ανδρών (80%) φαρμακευτικών λύσεων, για να

σώσουν το γάμο τους. Το 50% των ανδρών που αναζήτησαν το χάπι

VIAGRA όταν κυκλοφόρησε το 1998, ήταν παντρεμένοι με μεγάλη

σεξουαλική αποχή στο γάμο τους (6 μήνες έως 1 χρόνο), με

περισσότερα από 7 χρόνια γάμου και όλοι περιέγραφαν σαφέστατα

"Γιατρέ δώσε μου κάτι να σώσω το γάμο μου". Μέσα στο ίδιο έτος η

Ε.Μ.Α.Σ. έλαβε 6000 κλήσεις για πληροφορίες για το VIAGRA και το

σεξ. Οι περισσότεροι δήλωναν αποχή(ή μεγάλη αραίωση) από το

σεξ. Σήμερα ένας στους τρεις άνδρες που παίρνει χάπια όπως το

VIAGRA είναι έγγαμος ηλικίας 45-55, οικονομικά ευκατάστατος και

κοινωνικά επιτυχημένος. Έχει την κοινωνική του ζωή όπου είναι

γενικά ευχαριστημένος, αλλά περιγράφει ένα έλλειμμα ερωτικής

επιθѳυμίας μέσα στο γάμο του, όμως δεν θѳέλει να απιστήσει γιατί

θѳεωρεί την οικογένεια πολύ σοβαρή υπόθѳεση και αντλεί ευτυχία

μέσα από αυτήν.

Ένα άλλο περίπου 30% των ανδρών που παίρνει χάπια όπως το

Viagra είναι πολυγαμικό με εξωσυζυγικές δραστηριότητες (π.χ.

ερωμένη του Σαββατοκύριακου). Το υπόλοιπο κατά προσέγγιση

30% αφορά σε άνδρες που έχουν πραγματικά οργανικά

προβλήματα (σοβαρά) και χάνουν τη σεξουαλική του ικανότητα. Το

μεγάλο ποσοστό των ανδρών (90%) δεν παίρνει κανένα φάρμακο

γιατί δεν θѳέλει να δώσει λύση. ΘѲεωρεί ότι ζει μια καλή ζωή με τη

σύντροφο του απέχοντας από το σεξ (ζει φιλικά, συντροφικά και με

αγαπητικά στοιχεία).

Σήμερα λοιπόν αναζητά λύσεις το 6 % των ανδρών με προβλήματα

στο σεξ, ενώ το μεγάλο ποσοστό δεν αναζητά λύσεις. Μοιάζει

δηλαδή ότι είναι ευχαριστημένοι με την αποχή ή ότι φοβάται ότι το

φάρμακο δεν είναι η αυθѳόρμητη λύση για την επιθѳυμίατου.

Το 90% των ανδρών αναζητούν λύσεις μόνο όταν πιεστούν από τη

σύντροφο του ή όταν νομίζουν ότι η σύντροφος τους έχει εραστή.

Σήμερα παρά την πληροφόρηση για το σεξ και τη σχετική

"απελευθѳέρωση" που βιώνει η ελληνική κοινωνία, οι άνδρες δεν

παραδέχονται το πρόβλημα τους ή καθѳυστερούν έως και 7 χρόνια

για αναζήτηση λύσης .

H EMAΣ (Eταιρεία Mελέτης Aνθѳρώπινης Σεξουαλικότητας, τηλ.: 210

67 77 070) δέχτηκε 35.000 κλήσεις κατά τη διάρκεια του 2007

από άνδρες και γυναίκες όλων των κοινωνικών τάξεων από

ολόκληρη την Eλλάδα, που αφορούν σε θѳέματα σχέσεων και

σεξουαλικότητας.

Εταιρεία Μελέτης Ανθѳρώπινης Σεξουαλικότητας

210-6777070

http://www.emas.gr/

Mark Boyle «Ο άφραγκος άνθρωπος»

Πτυχιούχος οικονομικών. Επιχειρηματίας. Ιδρυτής του freeconomy. Ζει όπως όλοι μας: στο 21ο αιώνα και…σ’αυτή τη γη. Πιο το παράξενο ; Έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τον εκβαρβαρισμένο ανθρωπότυπο που μάς πλασάρεται: τον Homo Oeconomicus. Δηλαδή; Προτίμησε να αποπειραθεί να ζήσει τον κόσμο και όχι να τον φάει, να τον…καταναλώσει. Το βιβλίο του επιχειρηματία Mark Boyle «Ο άφραγκος άνθρωπος», των εκδόσεων Λιβάνη, σε μετάφραση Χ.Καψάλη, κάνει μια τρίπλα στα πολλά βιβλία των ημερών περί οικονομικής κρίσης : φέρνει το μπαλάκι στην προσωπική εστία, στην εξατομικευμένη ευθύνη. Δεν περιμένει να φτιάξει ο κόσμος. Φτιάχνει ο ίδιος.

Το βιβλίο αποτελεί έναν προκλητικό καθρέφτη τού εφησυχασμένου εαυτού μας, που είμαι σίγουρος θα φιλοξενήσει πολλές φτυσιές για την εγκληματική χρησιμοθηρία μας. Διότι τώρα εξαφανίζονται οι δικαιολογίες. Όχι τί μου κάνουν. Αλλά τί κάνω εγώ. Σπατάλη, νερού, φωτός, του κόσμου ολόκληρου…Για να ξεχάσω την ευθύνη μου να ζω !

Ξοδεύω τον κόσμο γιατί είμαι άτολμος να ζήσω!Πόσο θάρρος διαθέτουμε για να ζήσουμε και όχι να κρυβόμαστε ; Ο αναγνώστης ας απαντήσει πια για λογαριασμό του.
Ένα μειονέκτημα του βιβλίου : η ζυγαριά του γέρνει αισθητά από την πλευρά μιας εργένικης ζωής σε κλίμα on the road, που μειώνει την εφαρμογή των προτεινομένων σε θεσμοθετημένες κοινωνίες.


Δευτέρα, 17 Οκτώβριος 2011 21:00Βιβλιοδρόμιο

πηγή: Αντίφωνο